Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE REDDENDE ENGEL IN HET LEVEN VAN JONGETJE J.

Hij spuugde op de juf.
Dat was het eerste wat ik zag van jongetje J.
Het was het begin van het ‘schooljaar’ op het Medisch Kinderdagverblijf voor het patatje. En dat eerste tafereel met dat woedende jongetje J. stelde me niet gerust.

Toen ik langer keek, zag ik niet alleen woede op het gezicht van jongetje J. Er stond ook wanhoop op te lezen. Pure wanhoop. Wat had dit kind allemaal al niet meegemaakt?
Niet lang daarna hoorde ik dat jongetje J. een van de kinderen was die ook op het Medisch Kinderdagverblijf woonde. Hij was uit huis geplaatst. Het werd me ook al gauw duidelijk dat zijn moeder zelden of nooit op bezoek kwam.

Ik begon de lieve kant van jongetje J. te zien. Want die was er ook. Als het patatje ’s ochtends aan kwam, stond jongetje J. hem steevast op te wachten, met een speelgoed motor.
“Mama!”, riep hij op een ochtend naar mij. Hij wilde even bij me op schoot. En ook een kusje toen ik weer wegging. Mijn hart brak. Ik dacht: ‘Ach jongetje toch. Wat hoop ik dat je weer een moeder krijgt...’

Door het jaar heen ging het steeds een beetje beter met jongetje J. Ja, hij had nog wel vreselijke driftbuien, met schoppen en schelden. Maar er kwam ook iets meer rust.
“Wat gaat er met hem gebeuren aan het eind van dit schooljaar?”, vroeg ik laatst aan een van de leidsters.
Ze mocht niet veel zeggen, merkte ik.
“Terug naar huis gaat in elk geval niet meer”, liet ze zich ontvallen. “Zijn moeder wil hem niet meer. En dat hoort hij morgen. Maar het lijkt erop dat er een pleeggezin voor hem is.”

Weet u nog de filmjuf? De juf die gezinnen begeleidt en ook bij ons een aantal keer het patatje is komen filmen? Ze heet juf M. En ik weet niet waar het hem precies in zat. Misschien in het feit dat ze vaker op de groep te vinden was. Of dat ze anders naar jongetje J. keek. In elk geval, ineens wist ik het. Zij neemt hem in huis. En bij die gedachte voelde het alsof twee kabouters de polka dansten ergens in mijn hartstreek. God, wat was ik blij.

Vanmorgen hoorde ik hoe het gesprek was verlopen. Want het waren natuurlijk twee mededelingen: 1) je gaat niet meer naar mama. 2) je krijgt een nieuw gezin.
Het eerste wat hij heel angstig vroeg was: 'Waar ga ik dan wonen?' Toen zeiden ze: "Bij juf M." En hij vroeg: "Welke juf M?" En ze zeiden: "Van de groep." Hij durfde het eigenlijk niet te geloven. “Hoef ik daar dan nooit meer weg?”, vroeg hij. Nee, daar hoefde hij niet meer weg. Nu zakten zijn schouders naar beneden. Onhoorbaar viel er 100 kilo van zijn kleine lijfje. Hij was gered.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments