Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE HELE DAG DRUK MAKEN

‘Ik moet nog linten kopen.’
Dat was het eerste wat ik dacht vanochtend.
Ik deed mijn ogen open, vroeg me af wat voor dag het was en dacht toen: ‘O, het is dinsdag, ik moet nog linten kopen!’

Ik herkende meteen de dwingerigheid van de gedachte, dus ik dacht: als ik nou de dag gewoon begin met linten kopen, dan hebben we dat gehad en dan kan ik daarna gewoon de rest van de dag alles doen zonder aan linten te denken. Maar: zo liep het niet. Want: A. was nog ziek en de pipo wilde niet naar school en het patatje moest meer drinken en ik kreeg K. maar niet aan de telefoon etc. Dus toen ik op mijn praktijk kwam om consulten te doen, had ik nog geen linten gekocht. En dat zat me niet lekker.

Ik maakte een plan B: als ik klaar zou zijn met de consulten, om 14.45, dan zou ik dan snel linten kopen en daarna de pipo ophalen van school. Maar het laatste consult liep uit en dus kon ik ook geen... Grrrr.

Weer thuis schreeuwden een aantal dingen om aandacht. Er moest nog een tekst uit en ik moest dingen mailen en dan hadden we telefoontje K. nog... Maar toen kon het dan eindelijk: linten kopen. Ik stapte op de fiets, keek naar boven: zwarte lucht, recht boven me. Ik dacht: toedeloe, ik ga lekker linten kopen. Nou, dat heb ik geweten. Ik had ook gewoon kunnen vragen of iemand tien emmers water over mijn hoofd wilde uitstorten. Maar ik fietste door, want ik moest en zou... Kom ik in de stoffenwinkel, hebben ze geen linten meer. Ik wilde de vrouw achter de toonbank net gaan aanvliegen met een speldenkussen, toen ze wees naar het eind van de straat.
“Daar zit een hobbywinkel. En die heeft linten”, zei ze.
‘Dat hoop ik voor je’, dacht ik grommend. Dus ik naar de hobbywinkel. En ja hoor, daar hingen ze, in van die rollen, een hele muur vol. Eindelijk: linten. Ik kocht hele meters, in allerlei kleuren. Het was een prachtig, kleurrijk zakje vol. Ik helemaal blij. Eind goed, al goed. Tot ik thuiskwam. Ik maakte het zakje op en en toen zag ik het pas: het was bias-band. En ik moest helemaal geen bias-band! Ik moest linten!
“G***!”, schreeuwde ik uit. Om meteen daarna een wijze beslissing te nemen: laat het los. Dan maar zonder linten.

En zo fietste ik ’s avonds naar de spirituele winkel van Angelique, waar ik de laatste les van de tweede cursus Ontdek en Train je Intuïtie ging geven. Helemaal zonder linten.

‘Wat moet ze toch met die linten’, hoor ik u vragen. (Ik ben namelijk heel erg intuïtief en helderhorend.) Nou, dat zal ik u uitleggen. Ik sluit de cursus altijd af door iedereen een intuïtie-kaartje te laten trekken, samen met een lint. En aan de hand van de getrokken kaart en de kleur van het lint, geef ik dan nog een korte reading voor iedereen, als een soort afscheidscadeautje, zo aan het eind van de cursus.

Het is 22.15 uur. Ik ga de cursus afsluiten. Iedereen trekt een kaartje. En daarna geef ik ze allemaal een reading. En het gaat hartstikke goed. Ook zonder linten. Ik hoor mezelf ook hele wijze levenslessen geven, echt heel spiritueel. Maar de meest wijze les geef ik op de terugweg, aan mezelf. Hij gaat over linten. En ik stel mezelf de vraag: “Waar heb jij je nou in godsnaam de hele dag druk over gemaakt.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments