Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GOOI HET ER ALLEMAAL MAAR UIT!

We kregen allemaal een blinddoek voor.
En we zaten in een kring.
En K. zei dat we alles er eens even lekker uit gingen gooien.
Rara, waar was ik?

Ik zal het maar verklappen, want u komt er toch niet op.
Ik was op een Psychologie-dag van de Medium Academie. Ik wil namelijk opgeleid worden als medium tot op ‘het Engelse niveau’. Want in Engeland is het mediumschap erkend, en mag je het legaal uitoefenen, mits je aan een bepaald niveau voldoet. En dat wil ik dus ook.

En in het kader van ‘medium, ken uzelve’, kent de opleiding ook Pychologiedagen. We hadden er al heel wat opzitten vandaag, toen we begonnen aan de oefening met de blinddoek. Toen iedereen zat, zette K. een cd op met een meditatie die ons uitnodigde om bij allerlei emoties en herinneringen in onszelf te komen.
“Gooi het er allemaal maar uit!”, riep K.
En de eerste 5 minuten dacht ik nog: ach, wat moet ik eruitgooien. Ik was een beetje murw van de dag en ik heb al zoveel gehuild bij therapeuten in mijn leven. Maar de meditatie bevatte ook muziek. En muziek is natuurlijk een drug waar je geen weerstand aan kunt bieden. Dus toen er een heel vrolijk muziekje kwam, moest ik lachen. Eerst was het nog giechelen, maar na een tijdje lag ik tamelijk dubbel van het lachen. Wat wel heel erg lekker was, moet ik zeggen. Vooral omdat er om mee heen ook gebulderd werd. Woehoehoe, wat hadden wij een pret.
En toen weer rust.
Adem in, adem uit.
Op naar een nieuw stuk.
“Gooi het er maar allemaal uit. Het heeft er lang genoeg gezeten!”, riep K. weer. Nu kwam er een soort marsmuziek. En jeetje, wat had ik ineens zin om daar lekker op te stampen zeg. En dan zo met je armen van die marsbewegingen te maken. En, wel ja, er ook nog lekker hard doorheen te schreeuwen: WAAAAAAA! Ik ging echt helemaal los. Geen idee wat ik er aan het uitgooien was, maar het beviel me uitstekend.
En toen weer rust.
Adem in, adem uit.
Op naar een nieuw stuk.
“Weg met die emoties. Huil het er maar uit!”, riep K. nu.
Had ik nog tranen over dan?, vroeg ik me af. Ja hoor, ik had nog tranen over. Op de golven van de muziek, kwam ik uit bij een oud kistje vol verdriet: Weeeeeh, boeoeoeoe.
Rust.
Adem in, adem uit.
“Zit er nog boosheid? Kom maar op met die boosheid!”, brulde K. O, boosheid hadden we ook nog wel in ons assortiment. GODSAMME!, schreeuwde iemand links van me. HOU NOU VERDOMME TOCH ’S EEN KEER OP!, brulde ik eroverheen. KLOOTZAK!, riep een vrouw rechts van me.
En weer rust.
Adem in, adem uit.

Na afloop reed ik op de fiets naar huis.
De weg voerde door het bos en ik hoorde de vogels fluiten. De schelpen van het fietspad kraakten onder mijn fietsbanden. Een brommer reed voorbij. En verder was er niets.
Doodse stilte, van binnen.
Bizar gevoel.
Erg fijn.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments