Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EN ALLES KLOPTE

Soms klopt alles, voor heel even.

Vandaag reed ik op de fiets naar Laren.
Het was zonnig en ik ging naar het Singer museum waar ik vijf studiegenootjes zou treffen.

Ik trapte hard door en ik bedacht me weer eens, voor de duizendste keer, hoeveel ik van fietsen hou. Want ik hou van fietsen. Ik weet niet precies waarom, maar het heeft in elk geval te maken met het ‘op eigen kracht’ vooruitkomen. Dat vind ik fijn. En het zit hem ook in het tempo. Het fietstempo is voor mij precies snel genoeg, voor ik weet niet wat, maar in elk geval: het klopt gewoon. Zo voel ik dat al mijn hele leven.

“O, jij bent op de fiets. Ik ben jaloers!”, zei een van de studiegenoten, die allemaal in en rond Amsterdam wonen en dus met de auto waren gekomen.
“Ja, en het was ook zo’n lekker tochtje, dat ik bijna jaloers was op mezelf”, zei ik naar waarheid.

We gingen naar de expositie over de Tiffany Girls. Van tevoren vond ik het nog een beetje een raar idee dat ik op zo’n mooie dag een museum in zou gaan. Maar eenmaal binnen werd ik diep geraakt door de enorme kleurenpracht van de lampen en van de prachtige taferelen die daarin verwerkt waren. Met als absolute uitschieter de Libel-lamp, die overigens een eeuw geleden door een vrouw is ontworpen: Clara Driscoll. Over haar ging de tentoonstelling grotendeels. We kregen een kijkje in haar leven, haar inspiratiebronnen en haar woonplek: het New York van een eeuw geleden. Een stad waar al wel trams doorheen reden, zag ik op foto’s, maar waar paard en wagen het straatbeeld toch nog domineerden. Samen met: fietsers. In de laatste zaal hing een foto van fietsende New Yorkers, mannen en vrouwen. Daarbij een brief van Clara waarin ze beschreef hoeveel ze hield van fietsen en hoe ze een nacht lang had gefietst door het maanlicht, onder andere dwars door Harlem en door Central Park. Ze beschreef het lyrisch, als een prachtige ervaring.

Na de tentoonstelling ging we thee drinken in de tuin van het Singer. En toen, ineens, was het alweer vijf uur en ging het museum sluiten. We namen afscheid op de trappen en iedereen liep naar de auto en ik stapte op mijn fiets. Ik reed naar huis, precies snel genoeg weer om nog na te genieten van Clara Driscoll en haar lampen en van de gezellige middag. Ik reed niet door de maan, maar door de zon. En niet door Central Park, maar naar plaatsje B.
Maar toch: alles klopte.
Voor heel even.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments