Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE ZEURPIET

Als medium kom ik graag bij de mensen thuis.
Om op te treden voor een man of tien.
Een huiskameravond, zogezegd.

Vorige week had ik er weer een, in de omroepstad. Tien vrouwen keken me verwachtingsvol aan toen ik arriveerde. Ik keek snel de kring rond, om te kijken wat voor types er zaten. Er was van alles: jong, oud, vrolijk, stil, gespannen, uitgelaten en... 1 zeurpiet.

Ik kan niet tegen zeurpieten. Klagen en zeuren vind ik tijdverspilling en zeker als het tegen mij gebeurt. Bovendien is zeuren ontzettend slecht voor de energie op een avondje mediummen. Dus ik besloot om de zeurpiet kort te houden.

De avond begint altijd met wat uitleg. Wat doet een medium? Hoe werkt het? Wat kunnen de aanwezigen verwachten? En zijn er nog vragen vooraf? De zeurpiet stak haar hand op.
“Als me man straks komt, kan u hem dan vragen waarom ik nooit over hem droom? Want ik hoor nooit wat en ik heb al zo’n astma en me been...”
“We zullen zien of hij komt”, onderbrak ik haar. Hoewel ik het me moeilijk voor kon stellen.
Ik ging van start. En kreeg eerst een hele leuke tante door. Daarna kwam er een man. Een hele stille man. Hij was overleden na een ziekbed van twee jaar, maar had nooit geklaagd. Daar was ook niet veel ruimte voor, merkte ik. En hij liet me zien dat hij vroeger graag ging vissen.
“Ja, dat is me man!”, riep de zeur-mevrouw. “Die ging altijd vissen. En dan liet-ie mij alleen thuis zitten. Hele dagen. En dan had ik ook nog me heup gebroken. Maar ja, wie moest me dan naar de dokter brengen...”
“Het gaat beter als u nu luistert naar wat hij te zeggen heeft en u alleen reageert met ‘ja’, ‘nee’ of ‘ik weet het niet’, corrigeerde ik haar.
Maar nee hoor, ze ging maar door. Ieder statement van die man werd posthuum nog even bedolven onder de klachten. Ik werd er moedeloos van en ik kreeg zelf ook zin om te gaan vissen. Na een poging of drie maakte ik een eind aan het contact en ging door met de volgende.

In de pauze kwam de zeurpiet naar me toe.
“Nou heb hij nog niks gezegd waarom ik nooit over hem droom en me dochter wel. En ik slaap al zo slecht, van de medicijnen. En dan nog eens de herrie van de buren erbij...”
“Ik moet even nog naar de wc”, zei ik.

Aan het eind van de avond, waren er nog een paar vragen. Vaak zijn dat dezelfde, bijvoorbeeld of ik last het van geesten die me niet los zouden laten. Toen ik mijn jas aandeed kwam de zeurpiet me nog een keer aanklampen.
“Kunt u zien in me aura of ik er nog iets leuks aan komt in me leven?”, jammerde ze.
“Nee, dat kan ik niet zien”, zei ik. “Maar ik hoop het wel heel erg voor u. En nu moet ik gaan. Tot ziens!”

Buiten voelde het drukkend.
Ik veegde wat zweet van mijn voorhoofd.
Last van geesten? Ikke niet. Maar levende zeurpieten daarentegen...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments