Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN RODE BOEF

Er staan twee mensen voor de deur, een man en een vrouw.
Met in hun hand een foto van een rode kater.
Dus dan weet je meteen: slecht nieuws.

“Is dit jullie kat?”, vraagt de man.
“Hij lijkt erop”, zeg ik omzichtig.
“Want er is een probleem”, zegt de man.
“O”, zeg ik.
“Hij heeft het kattenluik kapot gemaakt”, zegt de man.
Dat vind ik een rare opmerking.
“Wij zitten te eten”, zeg ik, naar waarheid. Maar ook een beetje om tijd te winnen.
De man kijkt om het hoekje en ziet de pipo en het patatje inderdaad aan tafel zitten.
“We komen zo wel even terug”, zegt hij.

We gaat eten. En dan ineens zitten er twee katten naast ons: Roderickje en zijn broer Dikkie Dik. Dikkie Dik is van de roze buuf, maar komt nog vaak bij ons langs en hij lijkt sprekend op zijn broer.
“Een van jullie is stout geweest”, zegt de pipo tegen ze.
Tja, en welke was het? Ik doe in elk geval het kattenluik maar dicht, want anders gaan de verdachten straks op de vlucht.

Om 8 uur bellen de man en de vrouw weer aan. En ze vertellen van het probleem: een rode kater heeft binnen op de bank ‘gesproeid’ en is op de vlucht naar buiten dwars door het gesloten kattenluik heen gerend. Dat is nu kapot. Diep van binnen moet ik lachen. Ik zie cartoonbeelden voor me van een kat die met allemaal sterretjes om zijn hoofd en een stuk kattenluik om zijn nek buiten zit te duizelen. Maar goed, terug naar de werkelijkheid. Want: wie is de dader?

“De twee hoofdverdachten zitten opgesloten in de keuken”, zeg ik. “Dus ik haal ze en dan gaan we even een line-up doen.”
Ik haal de potentiële crimineeltjes en zet ze naast elkaar op de bank.
“Die is het”, zeg de man meteen.
Hij wijst naar Dikkie Dik.
“Ik zie het aan zijn houding.”
Dikkie kijkt inderdaad tamelijk moordzuchtig naar de man die hem vorige keer probeerde op te sluiten. Dan halen we de foto erbij en dan zien wij het ook. Het is Dikkie. Niet dat het me veel uitmaakt, want beide rode boefjes zijn me eigenlijk even lief. Alleen is het houden van Dikkie nu even iets ‘duurder’ dan het houden van Roderickje.
“De roze buuf is een paar daagjes weg”, zeg ik.
“Dan komen we een over een paar dagen wel terug”, zegt de man. “En meestal is dit met de WA wel op te lossen.”

Als ze weg zijn doe ik het kattenluik weer open, tot grote opluchting van de twee rode Daltons die meteen naar buiten willen rennen
“Jullie hebben geluk dat er zoiets als een WA bestaat”, zeg ik.
Beide dieren kijken me aan met een blik...
Het is dat katten geen middelvinger hebben.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments