Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TRIESTE WERELD, DEEL 2

Als ik het patatje heb weggebracht, besluit ik over de hei weer terug te fietsen. De hei luistert altijd en geeft de beste adviezen.

Ook de hei is grijs. Tegen de grauwe horizon steken de donkere boomtoppen af die ik zo goed ken. Alleen heel in de verte zie ik een enkele gekleurde stip van een regenjas, maar verder is het stil en dat is fijn. Ik rij een zandpaadje op en begin te vertellen. Van de somberte. En ik vraag waar die vandaan komt. De hei zegt dat het de einde-van-het-schooljaar-blues zijn. Dé confrontatie met almaar groter wordende kinderen die steeds maar weer naar hogere groepen gaan, of - in het geval van het patatje - zelfs naar een nieuwe school. Kinderen die steeds verder van je afgroeien, wat nog niet echt merkbaar is, maar toch: het hangt in de lucht.
De hei zegt dat het logisch is dat ik me daar somber onder voel (dat vind ik altijd zo sympathiek van de hei; nooit een veroordeling, het is altijd oke).

Bij de omgevallen boom stop ik even. Hier vierden we, vier jaar geleden alweer, de vijfde verjaardag van de pipo. Het was een stralende dag. De roze buuf maakte na afloop een foto van alle aanwezigen op en rond die boom. De foto hangt thuis aan de muur.
Ik glimlach. Samen met de hei besluit ik dat er geen remedie is tegen het verglijden van de tijd. Het beste wat we kunnen doen is zoveel mogelijk mooie momenten samen creëren. En daarin zoveel mogelijk met elkaar versmelten. En dan te hopen dat het genoeg is om voor altijd van elkaar te blijven houden. Tot voorbij de grens van leven en dood. Tot in de eeuwigheid.

Hierna rij ik naar huis.
Het gaat wel weer.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment