Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IK ZIE JE WEER!

Zijn naam viel laatst nog.
In het logje over de cirkel op de muur:
Bogi.
Het beste vriendje van de pipo, tussen zijn eerste en zijn zevende jaar.

Bogi verhuisde anderhalf jaar geleden naar de andere kant van het land. Ik zie het afscheid tussen die jongens nog voor me: even niet dollen. Even elkaar vasthouden. Heel even een moment van ernst. En toen weer gek doen: “Dahag, meneer de koekepeer, ik zie je weer!”

Daarna begon het missen. Want de pipo miste Bogi heel erg. Hij schreef hem zelfs een brief met daarin onder andere de tekst: ‘Als ik je huis zie, moet ik steeds huilen.’
Er kwam geen brief terug.
“Wanneer gaan we nou naar Bogi?”, vroeg de pipo maandenlang.
“Vast wel een keertje”, zeiden we.
Volwassentaal voor ‘waarschijnlijk nooit, want zo gaan die dingen in het leven, maar dat kun je niet zeggen tegen een kind.’

Maar ineens waren daar al die ingrediënten tezamen: A. moest iets installeren bij iemand in Bogi’s nieuwe woonplaats. Het is vakantie, de kinderen zijn vrij en ik had het ook niet echt druk. Dus. We belden naar Bogi’s nieuwe huis. Zijn ouders reageerden verrast, maar niet afwerend en zo reden we vandaag naar het oosten des lands.
“Ik heb zo’n zin om hem te zien!”, jubelde de pipo achterin de auto.
“Lieverd, het zou natuurlijk kunnen zijn dat Bogi veranderd is he...”, probeerde ik het enthousiasme wat te temperen.
Volwassentaal voor ‘dingen blijven nooit zoals ze zijn dus bereid je daar nou maar op voor.’

We reden de straat in.
En wie stond daar op de stoep? Te zwaaien en te lachen?
We stopten, ze vielen elkaar in de armen en het was meteen weer een dolle boel.

Hallo, meneer de koekepeer, ik zie je weer!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments