Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TWEE WITTE ROZEN

Ze komt voor haar vader.
Die is drie jaar geleden overleden.
“Ben je al eens eerder bij een medium geweest?”, vraag ik.
Ja, dat is ze.
“En is je vader toen niet doorgekomen?”, vraag ik.
“Jawel”, zegt ze. “Hij is steeds doorgekomen…”
Ik hoor een ‘maar’. En die maakt me een beetje zenuwachtig. Maar ik besluit er niet naar te vragen en gewoon te beginnen.

Ik sluit mijn ogen en concentreer me op die andere wereld, daar waar de overledenen zich bevinden. Al snel voel ik een hoge trilling naast me die duidt op de aanwezigheid van iemand daar vandaan. Heel subtiel is het, maar toch heel echt. Langzaam wordt de trilling meer een persoon. Een man. Ik concentreer me op hem en ik voel: vader. Joepie, dat is alvast wat. Ik vertel haar wat ik voel: een man die wat afstandelijk kon overkomen. Die erg de kat uit de boom keek. Maar bij wie je, als je eenmaal in zijn hart zat, ook geen kwaad kon doen. Ze herkent het. Ik voel een speciale band tussen vader en dochter en ik zie ze vooral met zijn tweeën. Moeder was er wel, maar ze woonde ergens anders. Ze knikt. Ik zie ook een bedrijf bij vader, met bedrijfsauto’s. Klopt het dat hij een eigen bedrijf had waarvoor ook auto’s reden?
“Ja”, zegt ze. Erg enthousiast is ze nog niet, terwijl het toch best goeie informatie is, al zeg ik het zelf. Het lijkt wel of ze meer verwacht.
‘Niet jezelf onder druk zetten’, spreek ik mezelf toe. ‘Gewoon doorgaan, het gaat goed.’
Ineens komt er een heel ander plaatje, van twee witte rozen. Wat moet ik hiermee? Even verder kijken. Ik zie ook nog een tuin.
“Ik zie een grote, ruime tuin”, zeg ik.
“Klopt”, zegt ze, nu iets enthousiaster. Ik beschrijf de tuin nog wat verder en ze herkent het wel, maar haar enthousiasme neemt toch langzaam weer wat af. Ik word er moedeloos van. En dan dat beeld van die twee witte rozen, dat gaat maar niet weg en ik weet niet wat ik ermee moet. Misschien moet ik het gewoon uitspreken.
“Ik zie steeds maar twee witte rozen”, zeg ik. “Ik weet ook niet wat ik ermee moet…”
Nou, zij blijkbaar wel, want ze barst in huilen uit. Ik pak een zakdoekje en wat water, terwijl zij doorhuilt. Het is een huilbui van verdriet, maar ook van vreugde zie ik na een tijdje. En dan vertelt ze me hoe het zit:
“Mijn vader hield heel erg van zijn tuin. Hij kreeg kanker en de laatste keer dat hij nog buiten kon zitten, was op een zomeravond. Er hingen er twee witte rozen over de tuintafel heen. Toen hebben we afgesproken dat als er een hiernamaals was, dat hij dan die twee witte rozen zou laten zien via een medium.”

Kippenvel. En ook bij mij vochtige ogen. Achter me voel ik de emoties van de vader. Voor zie ik die van zijn dochter. Twee witte rozen, tot in de eeuwigheid.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments