Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN DE ROOS

DSC00465

Als ik aankom bij het zaaltje waar ik vanavond een mediumoptreden heb, ben ik nog niet echt beziggeweest met wat we gaan doen. Dat verandert als M. en ik even rustig gaan zitten om ons voor te bereiden. En dan slaan de zenuwen ook meteen flink toe.
“Hoe doe je dat, bloemen lezen?”, vraag ik M.
“Gewoon, net als water lezen. Of zand lezen”, zegt ze.
Dat is natuurlijk zo. Maar ergens had ik gehoopt dat ze iets heel geruststellends zou zeggen. Want ik heb nog geen ervaring met bloemen lezen en straks moet ik het wel gaan doen, voor de zaal.

Mensen hebben bloemen meegenomen en die op een tafel op het podium gelegd. Het is aan M. en mij om de energie rond die bloemen in te voelen en dan iets te vertellen over de persoon die ze heeft meegenomen, zonder te weten wie dat is. Brrr.

M. begint. Ze is meteen goed op dreef en vertelt aan de hand van een rood boeket over de inrichting van iemands huis. Het klopt. Een narcis vertelt haar dat degene die hem meenam nogal onhandig uit de hoek kan komen. Klopt ook. En uit drie witte rozen leidt ze af dat de mensen in dit gezin elkaar meer de ruimte moeten geven. Het wordt helemaal herkend.

Nou ik.
De kleine, witte bloemetje in mijn handen trillen. Ik neem geen risico. Ik voel dat de eigenaresse heel bescheiden en creatief is en dat ze popelt om iets met die creativiteit te gaan doen. Ze knikt. ‘Pfoe’, denk ik. De bos narcissen die ik hierna pak, voelen als van iemand die in de psychiatrie werkt. “Klopt”, roept de eigenaar. Nou moe. Dan pak ik een roos en meteen gebeurt er iets raars. Eigenlijk wil ik huilen, omdat ik het zo erg vind dat mijn vader me zo teleurgesteld heeft. Daarna voel ik me heel sterk, omdat ik me toch heel goed heb weten te ontwikkelen. En vervolgens merk ik dat mijn hoofd vol zit met iets, ik weet niet wat. Ik vertel dit. Een man schiet vol, maar reageert daarna wat afwerend.
‘Jammer’, denk ik, ‘Het ging zo lekker.’

Naderhand komt de man naar me toe.
“Dat was mijn leven in drie zinnen”, zegt hij tegen me. “En dat wat je in je hoofd voelde dat is muziek, want ik ben componist. Heb je enig idee hoe dat voelt als iemand zulke dingen over je vertelt n.a.v. een bloem?”
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.

Het is al nacht als ik naar huis rij. En dan weet ik ineens wel wat ik had moeten zeggen. Heb ik enig idee hoe dat voelt? Ja, ik weet het precies. Verbijsterend, want zo voelde het ook voor mij, daar aan de andere kant van de roos.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments