Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ECHT NOOIT

“Mag ik alleen naar school lopen?”, vraagt de pipo ineens.
Hij staat midden in de kamer en hij kijkt ons heel zelfverzekerd aan.
“O”, zeg ik alleen maar.

Het zal 9 jaar geleden geweest zijn. Ik was zwanger van de pipo en ik moest een reportage schrijven over moeders en bezorgdheid. Een van de moeders die ik moest interviewen was haar dochter verloren, in het verkeer. Ze was pas 8 jaar oud. De moeder vertelde dat haar dochter heel graag zelf naar school wilde lopen, maar ze moest daarbij een grote weg oversteken. Wekenlang had de moeder dit met haar dochter voorbereid. Eerst samen lopen en goed uitleggen. Toen erachter lopen, terwijl haar dochter alles zelf deed. Uiteindelijk maakten ze de grote stap. De dochter ging alleen. Het ging goed. Totdat.
“Ze zag een vriendinnetje aan de overkant van de grote weg. Mensen hebben het zien gebeuren”, vertelde de moeder.
‘Nooit!’, dacht ik, terwijl ik naar mijn buik keek. ‘Echt nooit mag hij alleen…’

Daar gaat de pipo. Met een hoofd van ‘ik kan dit heus wel hoor.’ A. en ik staan op de stoep en kijken hem na.
“We hebben het goed geoefend, toch?”, vraag ik.
“Ja hoor”, zegt A., die een stuk zekerder van zijn zaak lijkt.
“Ook de grote weg, toch?”, vraag ik voor de zekerheid.
“Ook de grote weg”, zegt A.

Aan de overkant haalt de overbuurman zijn zoontje van 9 maanden uit het kinderzitje.
Ik zucht.
De pipo is ondertussen uit het zicht verdwenen.
We gaan maar weer naar binnen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment