Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET PATATJE EN PINOKKIO

We zitten in het kindertheater.
De pipo, het patatje en ik.
Te kijken naar een voorstelling rond het verhaal van Pinokkio.

Voor het patatje is dit moeilijk.
Dat zegt hij ook herhaaldelijk: “Ik vind dit moeilijk.” De hoeveelheid prikkels. De andere mensen. Het kijken naar een werkelijkheid in een werkelijkheid. Allemaal moeilijk voor een autist.
Hij zei het net een aantal keer in de hal waar we moesten wachten voordat we naar binnen mochten.
“Ik vind dit moeilijk.”
Toen zei een andere moeder tegen hem: “Waarom heeft jouw moeder je dan meegenomen?”

Ik zeg maar niets terug. Ze zou het antwoord toch niet begrijpen.

De voorstelling is bezig en het is een spannend stukje.
“Wil je blijven of wil je weg?”, vraag ik het patatje.
We hebben van tevoren afgesproken om dicht bij de deur te gaan zitten. En dat we weggaan zodra hij dat wil. Want we moeten de prikkels wel opzoeken, maar niet over zijn grenzen heengaan.
Het patatje denkt even goed na. Dan ziet hij de blauwe fee opkomen.
“Ik wil blijven”, zegt hij.
Hij vindt de blauwe fee mooi, met haar gouden toverstaf.

De blauwe fee is degene die pinokkio tot leven heeft gewekt. En, zo belooft ze nu, als hij zich dapper gedraagt, dan wordt hij ook nog een echte jongen in plaats van een levende pop. En dat is precies wat Gepetto zo graag wil.

Ik denk aan vorig jaar. Toen deden deskundigen nog allerlei voorspellingen over het patatje. Hij zou nooit een ‘normaal’ worden. Nooit zijn eigen emoties begrijpen. Nooit zijn eigen grenzen kunnen voelen. Nooit zijn liefde voor ons kunnen uiten. Nooit echt sociaal gedrag kunnen vertonen. In veel opzichten zou hij altijd reageren ‘als een computer’.
We zijn een jaar later. Op het MKD heeft het patatje geleerd te vertellen hoe hij zich voelt. Hij kan aangeven wanneer iets te moeilijk wordt en hij leert nu hoe hij die situatie dan kan veranderen. Hij begint voorzichtig te spelen met andere kinderen. Steeds vaker komt hij een van ons knuffelen en soms zegt hij dan: ‘Ik vind jou lief’. En ja, het patatje praat. Nog altijd met veel moeite, maar toch steeds minder houterig en steeds meer als ‘een gewone jongen’.

Pinokkio ondertussen heeft zich ook door alle problemen heengeslagen. Hij heeft zijn vader gered uit de buik van de walvis die hem had opgeslokt. Heel dapper. Samen met Gepetto ligt hij na deze strijd uitgeput op het strand en daar gebeurt het: zijn houten masker valt af!
“Wat is er gebeurd?”, vraag ik aan het patatje.
Het patatje gaat staan op mijn knieën om het goed te kunnen zien.
“Hij is een echte jongen geworden!”, roept hij dan uit.
Hij kijkt me juichend aan.
De tranen springen in mijn ogen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment