Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

KERST-MANIPULATIE

We komen aan bij de Gamma.
Waar de kerstbomen dit weekend 8 euro 50 kosten.
De parkeerplaats staat stampvol. En tot mijn schrik zie ik dat de Gamma-medewerkers al de laatste container met bomen opentrekken. Ze zien er verhit uit, terwijl overal mensen de supergoedkope kerstbomen weggraaien en zo in hun auto gooien. Het vervelende is dat die bomen in een net zitten, zodat je helemaal niet kunt zien of ze mooi zijn. Ik hoor A. al in mijn hoofd zeggen dat ik ‘een te mager boompje met kale plekken’ heb gekocht, iets wat ik dan tot na de kerstdagen aan moet horen, dus blind een boom kopen is geen optie. De Gamma-medewerkers stralen echter niet uit dat ze die netten eraf gaan halen. Wie gaat mij hier uit de brand helpen?

Ik had ooit een collega die wel wist hoe je dat deed. Die zei altijd: ‘Jan, vinger in je mond, grote barbie-ogen opzetten, voorgevel vooruit en je probleem is opgelost.’ Ik heb ook gezien hoe het bij haar werkte. Hoe mannen als dollen voor haar gingen rennen als ze er zo bijstond, maar het punt is: ik ben een ander type vrouw. Als ik het zou doen, zou het er waarschijnlijk uitzien als een hele slechte imitatie van Marijke van Helwegen.
Maar goed, ik heb weer andere kwaliteiten. Zoals: empathie. Daar mag je natuurlijk geen misbruik van maken, maar nood breekt wet en het gaat hier wel om een kerstboom. Daar komt weer zo’n gehaaste Gamma-jongen aan met een aantal bomen achter zich aan. Hij loopt mank.
“Door je enkel gegaan?”, vraag ik.
“Nee, ik ben net geopereerd”, zegt de jongen. En hij begint uit te leggen wat voor operatie het was. (Door dit stukje moet je altijd even heen.)
“Wat een gekkenhuis hier”, zeg ik dan. (Voelt u de opbouw?)
“Vanaf 8.50 uur stonden ze al in de rij”, zegt de jongen.
“Jeetje”, zeg ik.
“Ik ben doodop”, zegt de jongen.
“Dat snap ik”, zeg ik. (Ik snap het ook echt. Het is alleen wel ‘snappen met een doel’, zeg maar.)
“Ik zou zo graag zo’n boom bekijken. Zonder net dus”, zeg ik.
“Daar hebben we geen tijd voor”, zegt de jongen met een lichte aarzeling. Dit is duidelijk een opgelegde tekst.
“He, jammer”, zeg ik.
De jongen kijkt om zich heen. Dan pakt hij een mes uit zijn zak en hij snijdt een net open. “Mooi?”, vraagt hij.
Ik draai de boom een keer rond.
“Heel mooi”, zeg ik dan.
Hij hijst de boom weer in een nieuw net. Ik dank hem hartelijk, wens hem een fijne Kerst en til de boom richting de auto.

“Zou u even dit net van deze boom kunnen halen?”, hoor ik een vrouwenstem achter me roepen.
Ik draai me om en zie dat ze zich richt tot mijn Gamma-boy.
“Nee, daar hebben we geen tijd voor”, is zijn antwoord.
Hij loopt weer door.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments