Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

THUISKOMEN

Mensen komen binnen uit de kou en stappen het warme zaaltje in. We hebben de ruimte mooi aangekleed met bloemen en kaarsen. En een vriend van medium M. zit op de piano heerlijke muziek te spelen. Kortom: de sfeer is warm en gezellig.

Ik zit in het keukentje, met M., om ons voor te bereiden op het optreden.
A. komt binnen.
“H. is er”, zegt hij.
“O, je meent het...”, zeg ik verbijsterd.

Het was denk ik 1994. Ik had helemaal niets met mediums, maar ik vond ik de sfeer in het lokale spirituele winkeltje wel altijd heel fijn. Daar zag ik een keer een briefje hangen: ‘Medium H. geeft consulten.’ Ik dacht: ‘Misschien dat medium H. antwoord weet op Dat Ene Probleem. Misschien moet ik het gewoon eens proberen.’
Ik maakte een afspraak en dat vond ik heel eng. Maar guess what: medium H. wist inderdaad hoe ik Dat Ene Probleem kon oplossen. Er viel een last van mij af.
In de loop der jaren ging ik vaker naar medium H. Steeds minder vaak voor het oplossen van problemen en steeds vaker omdat het zo fijn voelde om met haar van gedachten te wisselen over die andere wereld, die zij ‘de spirituele wereld’ noemde. Dan zaten we bij haar thuis, bloemen op tafel, de kaarsjes aan, een muziekje op de achtergrond en al pratende vroeg ik me af waarom ik me hier zo gelukkig voelde. Op een avond wist ik het antwoord: het voelde als thuiskomen.

Het was januari 2004 toen medium H. eens bij ons bezoek was geweest. We namen afscheid, ze liep naar haar auto en ik riep: “Wat loop je raar!”
“Ja”, riep ze terug. “Ik ben een beetje vreemd gevallen.”
Maar het rare lopen werd steeds erger. En ze werd steeds langzamer. Toen begonnen haar armen ook raar te doen. En het praten ging steeds moeilijker.

Anderhalf jaar hadden we geen contact. Ik wilde wel, maar medium H. niet meer.
“Laat me maar even”, zei ze langzaam door de telefoon. Ik begreep dat ze de tijd nodig had om aan haar nieuwe, gehandicapte leven te wennen waarin ze ook niet meer kon werken als medium.

M. en ik komen de zaal in. We lopen naar voren om te beginnen. Ik zie medium H. zitten, op de voorste rij. Ze zit in een rolstoel en heeft een spraakcomputer op haar schoot. Ik knipoog naar haar. Ze glimlacht terug.
M. en ik doen ons optreden. Het gaat heel goed. Tussendoor kijk ik soms naar H. en ik denk: ‘Met jou is dit allemaal begonnen.’

Na afloop ga ik bij haar zitten. Met het laatste beetje controle in haar vingers typt ze iets in in haar spraakcomputer. Ik kan het meelezen op een schermpje. Ze schrijft:
“Wat ben je goed! Ik heb zo genoten. Ben zo lang niet in deze sfeer geweest. Het voelde als... thuiskomen.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment