Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OVER LEVEN

Laatst had ik een klant in mijn mediumpraktijk.
Ze wilde een reading voor zichzelf.
Ik concentreerde me op haar en zag... niks.
Ik probeerde te voelen hoe ze zich voelde en voelde... niks.

Nou moe.

Er waren twee mogelijkheden: of ik zat hier iets vreselijk fout te doen, of er was iets ‘niksigs’ met haar aan de hand.
Ik vroeg aan ‘de andere kant’ om een beeld dat iets over haar zou zeggen.
Ik kreeg te zien: een rimpelloze plas met water. Het voelde saai en levenloos.

Ik slikte. Hoe ging ik dit een beetje aardig zeggen? Ik zei: “Klopt het dat je leven op dit moment niet echt een bruisend is?”
Ze knikte.
“Eigenlijk is dat nog een understatement”, zei ik. “Want het voelt ronduit saai.”
“Ja”, zei ze. “Het lijkt wel of ik helemaal niet meer leef.”

Op dat moment verscheen er rond de rimpelloze plas een enorme haag van bomen. En als er een vlaagje wind kwam, dan werd dat door die bomen tegengehouden.
“Je leven is te veilig”, zei ik. “Het klinkt gek, maar je bent te veel beschermd.”
“Klopt”, zei ze.
Toen veranderden de bomen in goud. En ik zag een luie ligstoel aan de rand van het water staan. Ik voelde bij mezelf jaloezie. O, wat zou ik graag in die stoel liggen! Lekker luieren... Maar bij haar voelde de stoel als leeg en naar.
“Je doet ook niks met je leven momenteel”, zei ik. “En je hoeft ook niks te doen, want financieel is er geen enkele motivatie om in actie te komen.”

En dat bleek de kern van het probleem. Deze vrouw had altijd dromen gehad en plannen en ambities. Maar toen trouwde ze met Mike. En Mike was, zoals ze het zelf noemde, ‘multi loaded’. Sindsdien deed ze niets meer. En dat maakte haar leven leeg en inhoudsloos.

Aan het eind van de dag kreeg ik een e-mailtje van het blad Gala. Ik zou bij Gala gaan werken per 1 januari en daarmee zou het financiële gat opgevuld worden dat is ontstaan omdat ik mijn plek bij de omroepbladen kwijtraak. Maar, zo vertelde het mailtje, Gala is van de markt gehaald. En dus had ik weer fijn uitzicht op dat gapende gat van 1000 euro per maand.
“K**!, hoe ga ik dat nou weer opvangen!”, schreeuwde ik uit. Even was het paniek van binnen, maar toen kwam de ideeënmachine weer op gang. Als ik nou dit en als ik nou dat... En voor het eerst voelde dat als een rijk gevoel.

Want overleven... is leven!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments