Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ONS EIGEN MUSEUM

Het is herfstvakantie.
En we zijn een dagje in wetenschapsmuseum Nemo in Amsterdam.

Voor de pipo is dit een walhalla: techniek, proefjes doen, 3 D-films kijken, stroom maken, het kan niet op.
“Weet je wat hier staat, mama: verboden af te blijven! Dat vind ik dus echt wel vet cool.”

Voor het patatje is het een ander verhaal. Door zijn autisme kan hij niet goed tegen te veel prikkels. En bovendien is hij natuurlijk nog te jong om echt te begrijpen waar het hier om gaat. Dus als A. en de pipo naar een 20 minuten durende film over DNA gaan, ga ik met het patatje op zoek naar ‘iets leuks voor hem’. We wandelen wat rond. Hij drukt wat op een knop. Schrikt van een geluid. Neemt me mee naar een rustiger plek vanwaar hij de boel kan overzien.
“Moet poepen”, zegt hij dan ineens.
Hetgeen hij, geheel volgens de aard van het museum, illustreert met een flinke stinklucht. Tja, de zindelijkheidstraining is in volle gang, maar we zijn er nog net niet helemaal.

We vinden een verschoonkamer.
Het patatje krijgt een schone luier en ik was mijn handen. Daarbij kijkt het patatje gebiologeerd toe. Naar het apparaat waaruit, als ik trek aan een hendeltje, een grote berg wit schuim komt. Naar de kraan die vanzelf aan gaat als je je handen eronder houdt. Naar het oprolhanddoek apparaat dat je kunt uittrekken en dat ook vanzelf weer inrolt.
“Ik wil ook!”, roept hij ineens blij uit.

En zo staan we samen nog twintig minuten schuim te maken, de kraan te foppen en schone handdoeken te verspillen. Hier geen harde geluiden, niemand die staat te dringen omdat ze ook willen. Nee hoor, lekker samen genieten in ons eigen kleine wetenschapsmuseum.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments