Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN TIJDPERK IS VOORBIJ

Brigitte Kaandorp had ooit een liedje waarin ze zong over fietsen met haar zoontje voorop en dat ze dan haar neus in zijn wapperende blonde haren stak.
Ik had nog geen kinderen, maar ik zag het plaatje voor me en ik dacht: dat lijkt me leuk!

Zulke fantasieën kunnen enorm tegenvallen. Maar deze niet.
Vanaf het moment dat de pipo oud genoeg was om in een fietsstoeltje te zitten, ging ik met hem rijden en stak mijn neus af en toe in zijn wapperende haar. Het was zo lief, zo zacht, zo intiem en zo gezellig. Het was nog leuker dan in het liedje.
Toen de pipo een jaar of twee was, werd hij te groot om voorop te zitten en verhuisde hij naar achteren. Dat vond ik een verdrietig moment, omdat hij daarmee uit mijn beeld verdween. Maar: na twee jaar, kwam het patatje. En oh, wat was het met het patatje ook weer gezellig voor op de fiets! Hij brabbelde en wees en we zongen liedjes samen en af en toe stak ik mijn neus in zijn haar...
Toen ik merkte dat hij te groot werd om voorop te zitten, haalde ik de voetensteuntjes weg en toen paste het ineens weer wel. En zo zat het patatje op zijn derde nog voorop.
“Gaat dat nog wel?”, vroeg een moeder van de peuterspeelzaal eens bezorgd.
“Nee”, zei ik. “Maar we doen het lekker toch.” En met die woorden fietste ik weg. Niets en niemand kon dit plezier van me afnemen.

Op zijn vierde, zat het patatje nog voorop. We fietsten en we fietsten en oh, wat hadden we het gezellig samen en wat was het mooi om alles om ons heen zo samen te beleven.

Ergens wist ik natuurlijk dat het einde eraan zat te komen. Het einde van het tijdperk van mijn neus in zijn haren. Ik wachtte alleen nog op een signaal. Want zelf kon ik het niet beslissen.
En het signaal kwam afgelopen donderdag.

Op donderdag pakte het patatje op zijn school uit de schuur een fiets zonder zijwieltjes. En: hij reed er zo op weg. Het patatje kon fietsen. In een keer.
Toen ik hem op kwam halen, wees hij naar het stoeltje voorop mijn fiets.
“Wil niet meer daar zitten”, zei hij.
En dat was het dan.

Een tijdperk is voorbij.
Wat rest zijn de herinneringen.
En het liedje van Brigitte Kaandorp.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments