Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VERLIEFD OP EEN ANDER

“Hier is het”, zegt de pipo. "Dit is het huis van Joost."
Hij opent de deur naar de achtertuin.
Daar hangen al vlaggetjes en er staan tafels vol met eten en drinken. De piano is verplaatst van binnen naar buiten en er zijn zeilen gespannen voor het geval dat... Het enige wat nog ontbreekt, zijn de gasten.
“Jullie zijn te vroeg!”, roept Margreet uit. “Het feest is pas vanavond. Maar kom binnen, dan drinken we even thee.”

Een misverstand dus. Maar het geeft niet, want Margreet en Michiel liggen helemaal op schema voor vanavond.
Ondertussen valt mijn mond open. Wat een tuin! Een groot grasveld, met een lage, witte muur eromheen, vlinderstruiken, zonnebloemen, een perenboom en rechts een lange, overdekte veranda die ze prachtig hebben aangekleed.
“Zal ik je het huis even laten zien?”, vraagt Michiel.

Heel gek, maar ik voel een soort van aarzeling.

Eerst kom ik in een sfeervolle en ruime keuken met veel hout. Dan in een heerlijke achterkamer vol kleur en kussens waar een heleboel kinderen naar een filmpje liggen te kijken. Een groot gevoel van ongerustheid komt nu bij me opzetten.
“En hier is de hal”, zegt Michiel.
‘Laat er geen glas-in-lood zijn’, denk ik bijna hardop.
Er is glas-in-lood. Een gigantisch raam met een schitterend motief.
“Soms schijnt daar de avondzon doorheen”, zegt Michiel.
Ik moet nu echt slikken.
We lopen naar boven. De houten trappen op.
“De oorspronkelijke trappen?”, vraag ik.
“Ja, van 1901”, zegt Michiel.
1901 zegt-ie. Ik kan wel huilen.
Boven opent Michiel een van de 4 slaapkamerdeuren. Daarachter gaan eerst 2 treetjes naar beneden. Tussen de slaapkamers zitten ook weer deuren. Er is een studeerkamer en dan gaan we de zolder op. Tegen die tijd is het al ongeveer gebeurd. En als Michiel op zolder nog de deur naar een balkonnetje openslaat, vanwaar je uitzicht hebt over de hele buurt, weet ik dat het definitief gedaan is.

We drinken thee.
En ik hou me heel goed.
Maar lopend naar huis valt het de pipo op.
“Je bent stil”, zegt hij.
“Ja”, zeg ik. “Ik ben verliefd geworden. Op het huis van Joost.”
“O”, zegt de pipo ongerust. “Maar... daar gaan wij niet wonen hoor.”
“Nee”, zucht ik. "Ik weet het."

We komen aan bij ons eigen, lieve, kleine huisje.
Het huis waar ik 16 jaar geleden ook als een blok voor viel. En waar ik nog steeds van hou hoor, daar niet van. Ik open de deur en we lopen naar binnen. Voor het eerst zie ik wat er allemaal Niet is.
Ik voel me een beetje een overspelige bewoonster.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments