Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEWOON GENOEG

We gingen hier thuis ‘gewoon doen’.
Want: de filmjuf kwam.
En die wilde ons thuis filmen, gewoon, zoals we zijn.

Maar ja, hoe doe je dat, ‘gewoon doen’.
Als alles ‘gewoon gewoon’ zou zijn, dan zou er ook geen filmjuf komen.
En die kwam wel.
Dus, daar ging je al...

“Ik heb vandaag geen tijd om echt goed schoon te maken hoor”, zei ik ‘s ochtends tegen A.
“Dan doe ik het hier beneden wel”, zei hij.
Maar A. loopt nog altijd met zijn arm in een mitella vanwege zijn geopereerde pols. Dus daar stond hij, linkshandig de hele kamer schoon te maken.
Heel ‘gewoon’.

“Komt de filmjuf vanmmiddag?”, vroeg de pipo opgewonden. “Mag ik dan mijn luchtgitaaract aan haar laten zien?”
“Nou”, zei ik. “De juf wil vooral zien hoe het patatje zich hier thuis gedraagt. En als jij je luchtgitaaract doet, zit het patatje boven met zijn handen voor zijn oren omdat hij het te hard vindt. Dus ik denk van niet.”
Gewoonlijk zou het natuurlijk wel mogen. Maar ja...

Daar was ze dan, de filmjuf.
Het viel me op hoe ‘gewoon’ we de deur open deden. Ze kreeg ook ‘gewoon’ een kopje thee, terwijl ze de camera aanzette. En toen ging ik met het patatje spelen, met de autootjes, terwijl ik me steeds maar afvroeg: ‘Is dit wel gewoon?’

Toen de filmjuf na een half uur alweer weg was, was er toch een lichte zucht van verlichting.
“Waren we nou wel gewoon?”, vroeg ik aan A.
“Volgens mij wel”, antwoordde hij.
We dachten allebei even na, terwijl de pipo zijn luchtgitaaract alsnog uitvoerde en het huis alweer langzaam de vertrouwde puinhoop werd.

Misschien waren we niet ‘ontzettend gewoon’.
Maar toch wel gewoon genoeg.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments