Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SYSTEM OVERLOAD

Sinds maandag gaat het patatje dus naar het Medisch Kinderdagverblijf. En vandaag voor het eerst een hele dag.

Tussen de middag zitten we met z’n drieën aan tafel thuis: A., de pipo en ik. Dat is voor het eerst, realiseer ik me. En het voelt raar.
Niet echt leuk.
“Hoe zou het met hem gaan?”, vraagt A. zich hardop af.
Een kwartier later gaat de telefoon en A. neemt op.
“O... Nee hoor, dan komen we hem halen...”
En dan tegen mij: "Hij schijnt soort van moe te zijn."

Als ik aankom bij het klasje van het patatje, zie ik wat ze bedoelen. Het patatje staart me aan. Blanco. Leeg. Of eigenlijk: vol. Overvol. Dit is het gezicht van een jongetje dat tegen een system overload aanzit. En het ziet er niet leuk uit. Ik hou hem vast en hij hangt als een soort dweiltje in mijn armen. Ik heb de laatste maanden veel gelezen over autisme. En ik weet dat het, vrij plotseling, een heviger vorm aan kan nemen. Ik voel me behoorlijk ongerust.
“Hij heeft een beetje te veel indrukken gehad, denk ik”, zegt de juf.
Het patatje illustreert dit door vervolgens op de grond te gaan liggen met zijn hoofd onder een jas.
“Ik denk het ook”, zeg ik.
De juf gaat zijn overdrachtschriftje pakken en ik kijk naar die jas met twee beentjes op de grond. Hoe krijg ik mijn vrolijke jongetje nou weer terug? Dan bedenk ik me dat we vlak bij De Boshut zitten: een piepklein, groen huisje in het bos waar ze koffie, warme soep en ijs verkopen.
“Zullen we een ijsje gaan eten?”, vraag ik.
De jas gaat een stukje omhoog. Ik zie nu de neus van het patatje.
“En daarna naar de treinen kijken?”, breid ik het aanbod nog verder uit.
Nu is zijn hele hoofd weer te zien. Met een heel klein glimlachje.

Tot en met De Boshut zegt hij niks.
Maar tijdens het ijsje eten stelt hij alweer een paar van die voor hem zo typerende en moeilijk te doorgronden vragen als:
“Waarom gaat de hond lopen?” En: “Is de hoge toren au?”
En als we dan een kwartier later op de brug staan en er rijden twee treinen tegelijk onder ons door, straalt hij weer van geluk, maakt vuisten en roept het uit:
“O ja, twee treinen, is ZO mooi!”

Ik heb hem weer terug, denk ik opgelucht.
Maar even spannend was het wel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments