Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IETS MET TEKSTEN OF ZO

De postbode heeft een pakketje bij ons afgeleverd voor de schuine overburen. Of ik het bij ze wil afleveren als ze er weer zijn. Dat wil ik best.

Ik zie ze pas de volgende dag, als ik boven het patatje naar bed aan het brengen ben en naar beneden kijk. Ik zie haar ouders en haar en hem en ik zie dat ze hun jassen aandoen.
“Wacht even”, zeg ik tegen het patatje. “Ik ben zo terug.”
Ik ren naar beneden, naar buiten, naar de overkant. Ze komen net naar buiten. En vraag me niet hoe, maar ineens weet ik het: zij is jarig. Daarom zijn haar ouders er ook. En nu gaan ze met z’n vieren iets leuks doen. En daarom krijgt ze ook een pakketje.
“Ik heb een pakketje voor je”, zeg ik tegen haar.
“Wat leuk!”, zegt haar moeder.
“En gefeliciteerd!”, zeg ik tegen haar.
Het flapt er eigenlijk een beetje uit.

Vier mensen staan me nu verbijsterd aan te kijken.
“Hoe, eh, weet u dat?”, zegt de schuine overbuurvrouw.
Ja, leg dat maar eens uit.
“Dat eh, komt door mijn beroep”, zeg ik. En ik voel meteen dat dat niet de goeie manier is. Dus ik besluit het hier maar bij de laten.
“Dag!”, zeg ik en ik loop snel weer naar huis. Ik voel dat ze me nakijken.

Als ik weer boven bij het patatje ben, zie ik ineens dat hij (de schuine overbuurman) naar onze voordeur loopt. Ik schrik. Hij zal toch niet om opheldering komen vragen? Maar nee, hij loopt ook weer weg. En dan roept hij iets naar de anderen die nog op hem staan te wachten.
“Iets met teksten, of zo.”
“O?”, roept zij.
Echt verhelderend werkt het niet.

Het wordt tijd voor een nieuw bordje bij de deur.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments