Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GAAN OP FIETS

“Kom je het straks gezellig meevieren?”, vraagt de peuterjuf van het patatje.
O jee, ‘gezellig meevieren.’
Ik vond het al zo moeilijk om hem deze laatste ochtend weg te brengen zonder tranen in mijn ogen. Het is zijn laatste dag op de peuterspeelzaal en ik heb het moeilijk met dit afscheid. Omdat het zo’n lieve fase was. En omdat de toekomst zo ongewis is.
Maar goed, hij krijgt een muts en liedjes en een heel ritueel en hij gaat trakteren, dus ik zeg dat ik het ‘gezellig mee kom vieren.’

"En ik ga niet huilen!", zeg ik tegen mezelf.

Als wapen heb ik de videocamera meegenomen. Daar kan ik me mooi achter verschuilen. Daar zit hij, met zijn prachtige papieren muts. Hij heeft zelf mogen bepalen wat er allemaal opgeplakt zou worden. Hij mag op de grote stoel en ze gaan allemaal voor hem zingen. Daarna mag hij de traktatie onder een doek vandaan ‘toveren’, met een ‘toverstaf’. En hij mag een extra ster op zijn verjaardagsster plakken. De juf plakt er nog een hartje bij. Het patatje geeft dat hartje een kus. Zo schattig. Daar komen de tranen. Maar ik slik ze dapper weg.
“En dan nu je afscheidsliedje”, zegt de juf tegen het patatje.
‘Oh nee’, denk ik. ‘Geen afscheidsliedje!’
Maar ze doen het toch. Het gaat van: ‘Dag dag, lieve jongen. Jij gaat nu ergens anders heen. En je laat ons hier alleen...’
Als twee rivieren stromen ze over mijn wangen, maar: ze stromen zachtjes, geruisloos. Dus niemand die iets merkt. Ik veeg ze stiekem weg. Alleen moet ik zo nog mijn afscheidscadeau aan de juf geven, met een lief briefje eraan waarin ik haar ontzettend bedank voor alles wat ze heeft betekend voor ons en voor het patatje.
Het overhandigen gaat nog goed. Alleen dan zegt de juf:
“Ik ga hem missen. Gisteravond, toen ik zijn muts zat te maken, moest ik huilen. Soms heb je dat, dat een kind wat extra voor je betekent, omdat hij ook wat extra nodig had.”
“Nu moet ik huilen”, zeg ik.
Wat echt een totaal overbodige aankondiging is. En zo gebeurt precies wat ik niet wilde, ten overstaan van alle andere moeders en vaders en kinderen...
Maar gelukkig is daar het patatje. En die heeft niets met dit soort emotionele momenten.
“Gaan op de fiets. Gaan naar huis”, zegt hij stellig. Hij geeft de juf een kus en loopt door de deur.
‘O ja’, denk ik. ‘Zo was het ook.’
Snotterend hobbel ik achter hem aan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments