Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE BLOEDSTOLLENDE ZONDAGMORGEN HEIDE-COMPETITIE

Het is een heerlijke zomerochtend.
En er zijn heel wat hardlopers op de hei.
Als ik een bospad naar links insla, zie ik voor mij twee vrouwen joggen. Ik maak een inschatting: twee huisvrouwtjes van middelbare leeftijd, gezellig sjokkend en ondertussen kletstend: moet te doen zijn. Ik versnel. En na een minuut of wat haal ik ze in.
“Goeiemorgen”, zeg ik.
Ze zeggen niks terug. Ja ja, verslagen worden is geen pretje. Zelfs niet als je een sjokkende huisvrouw bent van middelbare leeftijd.

Na ongeveer 500 meter hoor ik ineens voetstappen achter me. En binnen een paar seconden word ik zelf ingehaald. Ik kijk snel wie dit is: een vrouw met een goeie looptechniek, dure sportkleding en zeker 10 jaar jonger dan ik. Het doet zeer, maar vooruit, het moet dan maar.
“Goeiemorgen”, zegt ze.
En dat zegt ze me net iets te jolig en te triomfantelijk, dus ik zeg lekker niks terug, maar rol ik alleen een beetje geïrriteerd met mijn ogen.

Weer 5 minuten later, zakt ineens het tempo in van de zeker 10 jaar jongere vrouw. Ha! Dat biedt perspectieven! Ik probeer wat te versnellen en het lukt: ik kom steeds dichterbij en de vrouw kijkt om. Ja ja, verliezen doet pijn en helemaal als jij degene bent die zeker 10 jaar jonger is. Maar als ik haar bijna te pakken heb, slaat ze ineens linksaf. De bitch! De loser! Wat een slappe hap dit zeg. Maar goed, het geeft mij wel de kans om weer een beetje op adem te komen, want deze inhaalslag heeft heel veel gevraagd. En zo dribbel ik een tijdje rustig, tussen de groene bomen en de zonnestralen en het gekwetter van de vogeltjes. Totdat... ik ineens iets heel anders hoor. Het zijn voetstappen. Hele vastberaden voetstappen. Ik kijk om: het zijn de huisvrouwtjes! En ik zie aan de verbetenheid van hun gezichten dat ze alles op alles zetten om mij nu weer in te halen. En dat terwijl ik zo kapot ben! F**! K**! Kl**zooi! Ik probeer te versnellen, maar mijn lichaam wil niet. Dan zie ik dat bospaadje naar rechts. Zal ik? Zal ik niet? Nee, dat kan ik niet maken. Ik moet het maar ondergaan. En het doet pijn, dat zeker en al helemaal van huisvrouwtjes van middelbare leeftijd, maar ik ga het dragen als een vrouw. En dan... gaat er een mobiel af. Bij de huisvrouwtjes.
“O”, zegt de ene vrouw.
“Hè...”, zegt de ander verstoord.
"Henk?", zegt het huisvrouwtje als ze opneemt.
‘Dank je wel, Henk!’, denk ik. En Henk geeft me zelfs de vleugels om weer wat te versnellen, terwijl het huisvrouwtje hijgend het gesprek probeert te voeren.

Van binnen jubelend maak ik mijn rondje af en zo win ik deze editie van de immer bloedstollende zondagmorgen heide-competitie. Met dank aan Henk.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments