Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VAN EEN ANDER TIJDPERK

krollermoller

We staan in de beeldentuin van het Kröller-Müller museum. En voor de pipo en het patatje is dit hun een eerste kennismaking met kunst. Het blijkt een leuke kennismaking te zijn. Het patatje vindt het leuk dat hij op veel dingen mag klimmen. En de pipo heeft allerlei gedachtes over de beelden die hij ziet.
“Kijk, dat is net een grote Packman zeg. En dat beeldje daar heeft wel hele dikke billen!”
Op het kaartje heeft hij al gezien dat nummer 21 het hoogtepunt wordt.

Nummer 21 is een enorme installatie van Jean Dubuffet. Het heet Jardin d’émail en dat is precies wat het is: een grote tuin van email, beton en polyester. We bestijgen het kunstwerk met een trap en dan beginnen de pipo en het patatje meteen te rennen, terwijl A. foto’s maakt en ik kijk naar de reacties van de andere mensen. Ik stel vast dat mensen hier blij van worden.
“Dat snap ik ook wel”, zeg ik. “Want je voelt je hier een beetje zoals in een heel vreemd sneeuwlandschap.”
“Ik krijg hier eerder het gevoel van hoe kwetsbaar je kunt zijn”, zegt A. “Want je ziet de hoogteverschillen nauwelijks door die zwarte lijnen, maar je kunt hier wel keihard onderuit gaan.”
Interessant, dit verschil van visie.
“Vind je het mooi?’, vraag ik aan het patatje die aan komt hollen.
“Lekker rennen!”, hijgt het patatje enthousiast.
En weg is hij weer.
“Wat vind jij ervan?”, vraag ik aan de pipo.
Die denkt een tijdje diep na.
“Ik voel me hier gek”, zegt hij dan uiteindelijk. “Alsof ik in een ander tijdperk ben.”
“O”, zeg ik. “In welk tijdperk dan?”
“Dat is altijd moeilijk”, zegt de pipo. “Want ik ken geen andere tijdperken.”
Daar heeft hij natuurlijk een point.
“Oke”, zeg ik. “Maar omschrijf dan eens hoe dat tijdperk voelt?”
“Nou”, zegt de pipo na lang nadenken. “Een beetje als vroeger. Toen alles op tv nog zwart-wit was. Een beetje dat tijdperk van jullie, in 19-zoveel.”

Het is een prachtige omschrijving, maar hij komt behoorlijk aan. Tot dit moment leefde ik namelijk in de veronderstelling dat de pipo en ik in hetzelfde tijdperk leefden. Maar met deze omschrijving markeert de pipo heel duidelijk een generatiekloof. Waarbij hij (geboren in het jaar 2000) behoort tot ‘dit tijdperk’. En wij, achter een dikke zwarte lijn, nog stammen van ’19-zoveel’. Waarschijnlijk samen met de dinosauriërs. Een echt leuk gevoel is het niet. Maar ja, er valt weinig tegen in te brengen.

Wat een kunstwerk al niet kan doen met een mens.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments