Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OVER ZESTIG TELLEN

“Zeg, hoe laat spreken we dan af?”, zegt mijn vader over de telefoon.
“Nou, het pannenkoekenhuis gaat om 12.00 uur open”, zeg ik. “Maar ze vroegen of we in elk geval niet te vroeg wilden komen. Dus laten we zeggen: iets over twaalven.”
Het is even stil aan de andere kant van de lijn.
“Iets over twaalven?”, zegt mijn vader.
Ik hoor aan zijn stem dat dit antwoord hem helemaal niet bevalt.

Mijn vader kan niet tegen onzekere factoren. Dat is al zo zolang ik hem ken. Hij voelde zich altijd al het prettigst als hij van tevoren precies wist hoe dingen gingen verlopen. En zoniet, dan werd hij onzeker. Met name vakanties - een grote poel van ongewissigheid natuurlijk - konden hem vroeger al de stuipen op het lijf jagen. Deze karaktertrek is met de jaren alleen maar sterker geworden en nu kan mijn vader al in paniek raken van iets onzekers als ‘even over twaalven’.

“Laten we dan maar om 13.00 afspreken”, zegt hij ineens resoluut.
Hij wil gewoon een exact getal horen.
“Weet je wat”, zeg ik. “We spreken af om zeven over twaalf.”
“Zeven over twaalf”, herhaalt mijn vader. Ja, daar kan hij wel wat mee.
“Nou, dan tot morgen, om zeven over twaalf”, zegt hij gerustgesteld.

Om vijf over twaalf kom ik aan bij het pannenkoekenhuis. Ik laat het patatje en de pipo uit, maak de kofferbak open, haal alle spullen eruit...
“Waar blijft opa?”, vraagt de pipo.
Ik kijk op mijn horloge: zes over twaalf.
“Die komt over zestig tellen”, zeg ik.
De pipo begint te tellen.

Precies een minuut later draait opa’s rode autootje de parkeerplaats op.
Opa stapt uit.
Hij kijkt zeer tevreden.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment