Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET GAAT NIET GOED MET PJOETER

De computer was al een tijdje niet lekker. Hij wilde af en toe niet meer wakker worden uit zijn slaap, of hij kon de updates van bepaalde programma’s niet meer aan. Hij werd trager en liep steeds vaker vast.
“Kan het zijn dat Pjoeter oud wordt?”, vroeg ik aan A.
Want ja, wij ervaren onze computer als een huisgenoot.
En een huisgenoot heeft een naam.
“Zou kunnen”, zei A. “We hebben hem nu bijna zes jaar. En hij wordt natuurlijk intensief gebruikt.”
Dat is waar.
Pjoeter gaat ’s ochtends om 8 uur aan voor de mailcheck, het nieuws en de verkeersinformatie. En na een dag lang teksten verwerken, rekeningen opmaken, muziek neerhalen, spelletjes spelen, loggen, websites bijwerken en foto’s shoppen, gaat-ie vaak pas weer rond middernacht uit. We hebben het hier dus al gauw over een 100-urige werkweek. Dat gaat je niet in je koude computerkast zitten.

De gezondheidsproblemen van Pjoeter werden de laatste tijd erger. De force quit die eraan te pas moest komen als hij weer eens vastliep, voelde iedere keer weer als een elektroshock die hem weer tot leven moest wekken. En vanochtend was het dan echt mis: Pjoeter kon niet meer opstarten. Hij bleef hangen in de procedure en kwam er niet meer uit.
“Dit is ernstig”, stelde dokter A. vast met een serieuze blik.
“O jee”, zei ik.
Dokter A. besloot tot een spoed-operatie. De kast ging open, hij was een uur bezig en ik durfde niet te kijken. Toen de patiënt weer was gehecht, zei A:
“Hij doet het weer, voor dit moment, maar ik denk dat we rond moeten gaan kijken naar een nieuwe.”

En ik weet dat we het hebben over een plastic kast met een moederbord, een harde schijf en een videokaart. Maar toch, het was even slikken.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments