Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HETZELFDE, MAAR DAN ANDERS

Ik ben uit eten met vriendin M.
Wij kennen elkaar nog van de middelbare school waar we onderdeel uitmaakten van hetzelfde groepje. Tijdens onze studies verloren we elkaar uit het oog. Tot die ene dag, een paar jaar geleden, dat we elkaar op straat tegen het lijf liepen. En zo gebeurde het dat de vriendschap weer opbloeide en nu zelfs hechter is dan ooit.

Grappig genoeg praatten we in al die jaren (25 in totaal, maar dat vind ik een beetje raar klinken, want dat zou betekenen dat ik dan nu al iets van 40 zou moeten zijn en dat kan natuurlijk helemaal niet...), praatten we in al die jaren dus eigenlijk nooit over dat groepje waarin het allemaal begon. Tot vanavond. In dat restaurant.

Ik vertel haar wat 'het groepje' voor mij betekende: een soort van thuiskomen. De eerste groep mensen in mijn leven waarin ik me helemaal geaccepteerd en op mijn gemak voelde.
"Maar dat had jij ook, toch?", vraag ik aan M.
M. kijkt me aan.
Nee, dat had ze niet. En dan vertelt zij over hetzelfde groepje. Maar, zo raar, ik herken er helemaal niks van. Ja, de namen van de mensen, maar niet het gevoel dat ze haar gaven, ondanks het feit dat ze ons wel als vrienden ervoer.

Heel even wiebelt de vriendschap, als een blokkentoren waar het onderste blokje onder vandaan wordt geveegd. Maar dan denk ik: we zitten hier nu toch echt. We zijn allebei blij om elkaar te zien en we vinden allebei dat de bediening veel te vaak komt vragen of het wel smaakt. En oke, zij vond de soep niet te zout en ik wel. Maar aan het eind van de avond, zijn we vast nog steeds vriendinnen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments