Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOE HET AFLIEP IN AMERSFOORT

Mensen vragen me hoe het Amersfoort-verhaal afliep. En daar heeft u, als lezertjes van dit log, natuurlijk ook recht op om dat te weten, na de hooggespannen verwachtingen die ik vorige week had opgeroepen.

Dus daar gaat-ie: hoe het afliep in Amersfoort.

De reis viel heen een beetje tegen (restjes file) en terug mee (in een suis naar huis). Maar niettemin voelde het naar om 20 minuten op de snelweg te zitten voordat je op de school van je kind bent. Dus in deze fase van het bezoek was ik lichtelijk depressief.
Het schoolplein was oke, het gebouw een beetje barakkerig, maar binnen was het precies zo warm en lief als ik hoopte. En: doodstil. Ik dacht toen nog dat dat kwam door de dove kindertjes die ook op deze school zitten, maar later begreep ik dat het kwam doordat overal tapijt lag en gordijnen hingen. Dit voor het geluiddempende effect wat de autistjes heel fijn vinden omdat ze niet tegen teveel prikkels kunnen.
De juf was niet blond, maar ze had wel ontzettend lange tanden. Dat is altijd even wennen vind ik, iemand met lange tanden. Op een of andere manier ben ik sneller gewend aan bijvoorbeeld een rare moedervlek of een haakneus of een lui oog dan aan lange tanden. Ik heb dat ook met die woordvoerdster van het Voedingscentrum die wel eens op tv komt en dan denk ik altijd: dat jij nou juist lange tanden moet hebben, terwijl je altijd over eten moet praten! Ik vind dat niet echt eetlustbevorderend, maar goed, ik dwaal af. Op een gegeven moment zag ik de tanden niet meer en hoorde ik wel wat ze vertelde en dat was allemaal heel vertrouwen wekkend. Toen kregen we een rondleiding door de school. Overal picto's, juffen die spraken mèt gebarentaal, knutsels hingen in de gang en niet in de klas (weer om de prikkels te beperken) en er zaten niet meer dan 14 kinderen in een klas, met een juf en een begeleidster. Ik voelde de warmte, de gedrevenheid van het personeel, de sfeer die uitstraalde: we doen hier alles om deze kinderen te geven wat ze nodig hebben. En net wilde ik gaan jubelen, toen ik iets anders zag. Het stond buiten en het was: de bus. De bus stond klaar. De motor draaide. En hij keek me aan als een dreigend monster.
Ik vroeg aan de mevrouw met de lange tanden:
"Hoe lang moet het patatje nou in die bus zitten elke dag?"
"Vijf kwartier heen en vijf kwartier terug", zei de mevrouw.
Au, dat deed pijn.
Tweeënhalf uur per dag, kostbare speeltijd en kostbare tijd met ons. Wat een dramatische gedachte. Op de achtergrond hoorde ik de mevrouw nog zeggen dat de meeste kinderen er wel aan gewend waren en dat ze onderweg vaak zaten te gameboyen en dat veel van de chauffeurs zo aardig waren en dat het patatje in het begin best een keer mocht wennen, maar het hielp allemaal niet. Het getal tweeënhalf zat in mijn hoofd en het galmde en het tetterde en sneed me door mijn ziel. Tweeënhalf uur per dag!

In een vloek en een zucht waren wij weer thuis.
Maar de interne sfeer zat ver onder het nulpunt.
En het busbeeld spookt nog steeds voor mijn ogen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment