Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

THE TOUCH OF THE FLESH

Ik ben nooit zo van de trance geweest.
Mediums waardoorheen iemand anders ging praten?
Ik had er niet veel mee. Het zijn dan toch vaak indianen die doorkomen, of van die hele oude Chinezen die Engels spreken met een accent. En die komen van die universele wijsheden verkondigen waar ik niet zo goed tegen kan. Bovendien verdenk ik sommige van de mediums ervan dat ze een carrière op het toneel zijn misgelopen. Maar goed, ik zat dus toch in de zaal, op vrijdagavond, bij medium Mark. Ik ken Mark wel een beetje en Mark is oke. Ik weet ook zeker dat Mark geen toneelambities heeft. Hij is gewoon een toegewijd medium en hij werkt in trance. Er praat dan een overleden man door hem heen, met de naam James.

“Good evening my friends”, zei James. Hij begon met het houden van een soort kersttoespraak over de toestand in de wereld. Mark had van tevoren al aangekondigd dat James zijn tijd zou nemen omdat hij dol is op het houden van toespraken. En dat was te merken. Er kwam een heel betoog uit dat er grotendeels over ging dat wij mensen op aarde erg geneigd zijn om de antwoorden op alle vragen buiten onszelf te zoeken, terwijl dat antwoord meestal van binnen zit. Ook vond hij het jammer dat we zo vaak onze potenties niet benutten, omdat we ons laten beperken door bepaalde gedachtes.

Daarna mochten we vragen stellen aan James. Ik dacht: dit is mijn kans. Want hoe vaak kun je vragen stellen aan een dood iemand over het leven na de dood en dan gewoon een ‘live’ antwoord krijgen? En dus vroeg ik hem wat hij miste aan zijn aardse leven. “The touch of the flesh, my love”, zei hij ondeugend. Het was wel een ouwe snoeperd zeg, die James. Maar ik zag ook dat hij het er een beetje bovenop legde, waarschijnlijk om het ijs te breken. Ik vroeg hem wat hij zoal deed de hele ‘dag’. “Research in the medical field”, antwoordde hij dit keer heel serieus. James bleek zich vooral bezig te houden met onderzoek naar het aids-virus, kankerbestrijding en DNA-technologie. Ik weet daar verder weinig van af, maar ik merkte aan de vragen van iemand anders uit de zaal, dat James goed op de hoogte was van alles wat er speelde. Er waren mensen die vroegen hoe het eruit zag aan de andere kant. En het antwoord was: zo’n beetje hetzelfde als bij jullie. Alleen is het hier ‘a world of thought’. Dus dat wat je bedenkt, dat is er. Al bleek dat wel iets te zijn waar je voor moest trainen. James was, zo zei hij, bijna zover dat hij een glas cognac in zijn hand kon bedenken. Aan het eind durfde een jonge vrouw te vragen hoe hij het vond dat zij het maar eng vond, dat hele trance gebeuren. “But you don’t fear me now, do you?”, vroeg James. Nee, nu ging het wel. “There’s nothing to fear. I’m just like you. The only difference between us is that I’m dead”, zei James. Hij moest er zelf erg om lachen. En ik vond het eigenlijk ook wel geestig.

“Was het geloofwaardig?”, vroeg A. toen ik weer thuis kwam.
“Nou, het gekke is”, zei ik. “Dat ik zo’n gevoel heb wat je ook wel eens na een feestje hebt als je met iemand een heel leuk gesprek hebt gehad. Dat je denkt: misschien moet ik die persoon eens opbellen. Dat denk ik nu ook. Alleen: het kan niet.”
“Wel geloofwaardig dus”, stelde A. vast.
En ik dacht: tja, waarschijnlijk wel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments