Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

JE WERELD WEER VEILIG MAKEN

Het patatje zit bij mij op schoot. Ik wrijf zijn rug.
"Het is allemaal goed", zeg ik zachtjes tegen hem. Maar ik voel dat ik op dit moment niet tot hem doordring.
"Deur open?", vraagt het patatje gespannen.
"Ja, de deur blijft open", zeg ik.
Het patatje zegt niks, blijft schichtig om zich heenkijken.
"Deur open?", vraagt hij weer.

Voor alle duidelijkheid, we zitten niet bij iets heel ergs, maar in een zaal vol met kinderen, bij de Ernst en Bobbie Show die straks gaat beginnen. En het patatje is GEK op Ernst en Bobbie. Hij kent alle dvd's uit zijn hoofd en praat de hele dag over deze twee tv-vrienden. En dus dacht ik hem een plezier te doen met dit uitje.
In een poging hem gerust te stellen, wrijf ik hem nu over zijn blote ruggetje. Ik voel dat die helemaal trilt. Iedere spier staat strak gespannen. Eigenlijk weet ik het dan al.

Het licht gaat uit en de muziek begint. Dwars daardoorheen klinkt een luide gil. Van het patatje. Hij laat zich vallen op de grond en trappelt met zijn benen, terwijl hij zijn handen voor zijn oren probeert te houden.
"Deur! Deur!", gilt hij.
En ik weet wat me te doen staat.

De woorden van dokter S. van de dag ervoor gaan door mijn hoofd. "Het kan gebeuren dat hij door overprikkeling ineens in een blinde paniek raakt. In dat geval moet u hem meteen veiligheid bieden. Dat is waar autistische kinderen om vragen." En dus pak ik het patatje op en loop snel door de deur naar buiten. Daar kalmeert hij alweer gauw.

Na een kwartiertje in de hal gestaan te hebben, mag ik van hem de deur op een kier zetten. En zo luisteren we samen, bij de deur, naar flarden van de Ernst en Bobbie Show. Zo, op deze manier, vindt hij heel mooi, zie ik. Ik herinner me die andere woorden van dokter S. van gisteren. "Hij kan op bepaalde vlakken geen verbinding maken met de wereld. En dan zal hij er van een afstand naar kijken." Op dat moment kon ik me daar dus nog geen beeld bij vormen. Nu sta ik ernaast. Dit is het dus. Precies dit. Een voorstelling door een kier van de deur volgen, omdat het van dichtbij niet te verdragen is. Omdat het bij jou anders binnenkomt dan bij de rest van de wereld. Zodat je papa en mama nodig hebt om de wereld voor jou weer veilig te maken.

En dat zullen papa en mama doen.
Zo goed als ze dat kunnen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment