Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN INTERESSANTE DEAL

Het is december 1988.
José Medrado zit in het weeshuis dat hij heeft opgericht. Er zijn grote financiële problemen en hij is bang dat hij dit project, dat hij op zijn 17e heeft opgericht, moet sluiten. Die gedachte maakt hem wanhopig.
Dan verschijnen er drie figuren voor hem. Ze noemen zich drie schilders uit de tijd van het impressionisme, maar Medrado kent ze niet, omdat hij niets weet van schilders. De drie hebben een hele interessante deal voor hem:
"Wij mogen jouw lichaam gebruiken om te schilderen terwijl jij in trance bent. En jij mag die schilderijen verkopen ten bate van jouw weeshuis."
Medrado ziet het niet echt zitten.
"Ik kan helemaal niet schilderen."
Maar dat hoeft ook helemaal niet, volgens het drietal.
"Jij bent als een penseel. Wij schilderen via jou."

Medrado overlegt het met een pscyholoog. Moet hij hier op ingaan of niet? De psycholoog zegt: waarom niet. Medrado gaat in trance, maar er gebeurt niets. Het drietal wil echter niks weten van opgeven. Ze blijven Medrado bezoeken en aandringen, zelfs als hij het nog een keer tevergeefs probeert en weer wil opgeven. Een van de drie zegt: je moet alles drie keer proberen voordat je het opgeeft. En, tijdens die laatste poging... gebeurt er iets. Gek genoeg is het niet een van de drie schilders, maar niemand minder dan Vincent van Gogh die de leiding over Medrado's handen neemt. Binnen zes minuten staat er een nieuwe Van Gogh op het doek dat voor Medrado ligt, gesigneerd en wel.
En dat is het begin.

Ondertussen is José Medrado een beroemdheid in Brazilië. Hij is er twee keer per week op tv, geeft wekelijks inspirerende lezingen en demonstraties voor volle zalen. Hij heeft zijn weeshuis uitgebreid met een opvanghuis voor zwerfkinderen, inclusief een school en ziekenhuis en een tehuis voor mishandelde vrouwen, plus een voedselbus die door de armste wijken rijdt. En zo af en toe toert hij door Europa. Gisteren had ik de eer om erbij te mogen zijn en het met eigen ogen te kunnen zien. Hoe deze kleine, verlegen en bescheiden man van in de 40 in trance ging. En hoe met een lichte schok iemand door hem heen leek te gaan, waarna hij echt als een gek begon te schilderen, met zijn handen! En met zijn ogen dicht! Zijn handen graaiden naar de honderden tubetjes met kleuren die hij niet eens kon zien. Dit was echt verbijsterend en ook het meest fysieke bewijs van de aanwezigheid van de spirituele wereld dat ik ooit heb gezien. En dan het resultaat: binnen 6, 7 minuten werden er schitterende werken gemaakt zonder enige aarzeling, zonder enige verbetering, zonder enige logica ook. Daarna signeerden de schilders ze ook nog.

Monet.
Manet.
Renoir.
De drie die hem bezochten die avond in 1988.
En oh ja, van Gogh kwam ook nog twee keer langs!

In de pauze bekeek ik de doeken. De kleuren waren zo helder en er straalde zo'n kracht vanaf! Ik zag mannen in pakken met een kennersblik kijken, eentje had een zakcatalogus in zijn hand.

Na de pauze werden de doeken geveild.
Tot en met het laatste bod heb ik getwijfeld of ik mijn hand op durfde te steken. Ik wilde zo graag, maar ik durfde niet. Vierhonderd euro op een zaterdagavond, dat past niet helemaal bij mijn budget. Maar voor de mannen in de pakken waren het natuurlijk lachertjes. De totale opbrengst aan het eind van de avond: 3620 euro voor de kindertjes in Brazilië. Plus een schitterende ervaring voor iedereen. Plus een tevreden Medrado. En een aantal zeer voldane schilders aan gene zijde.

Een typisch geval van een win, win, win, win-situatie.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments