Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE ONTREDDERDE MOEDER

Ik ben zenuwachtig.
Want vanavond treden De Huiskamermediums op, bij mij thuis.
Ik heb vrienden en collega's uitgenodigd om te komen kijken. En ik wil zelf ook optreden, voor eigen publiek dus, wat nog een stuk enger is dan anders.

In een vrij half uurtje 's ochtends ga ik even mediteren. Om in de stemming te komen en om te kijken of er al een overleden persoon is die zich bij me wil melden, zodat ik wat meer zekerheid heb 's avonds. Er meldt zich onmiddellijk iemand! Het is een vrouw van in de 40, ze voelt niet als familie maar meer als een collega, ze heeft een drukke regelbaan, is een koel type, moeder van 2 of 3 kleine kinderen en ze is overleden aan borstkanker. Ze laat me - héél nadrukkelijk - haar man zien. Die is radeloos. Ik vraag haar: ben je net overleden dan? Ze zegt: "Nee, het is alweer 2, 3 jaar geleden." Ik voel dat ze zich ontzettend veel zorgen maakt."

Ondertussen maak ik me ook zorgen. Ik wil niet afgaan voor mijn vrienden en collega's. Ik wil iets goeds laten zien vanavond. En: ik wil ook niet dat gebeurt wat vorige keer gebeurde: dat ik een contact maak voor een van de mediums. Daar baalde ik toen van. Ik wil iets doen voor de mensen die het het hardst nodig hebben: het publiek dus, want die komen er tenslotte voor.

Het is 20.30. Het huis zit bomvol met mensen. We gaan beginnen. Tijdens het draaien van de muziek heb ik geprobeerd of ik nog meer overledenen voelde, maar steeds maar weer drukt die ene vrouw zich ertussen. Ik denk: dan zal ik met jou maar beginnen. Ik ga staan en omschrijf de vrouw.
"Herkent iemand van jullie haar?", vraag ik.
"Ja, ik", zegt M., een van de mediums.
F**!
"Nee he, niet weer", zeg ik. "Ik ga het kort houden, want ik wil werken voor het publiek."
Ik vertel haar alles wat ik zie en van de radeloze man.
"Klopt het dat je hem nog wel eens ziet?", vraag ik aan M. Want dat laat de vrouw me op dat moment zien.
Ja, ze ziet hem nog wel eens.
Op dat moment toont de overleden vrouw me haar gezin. Het ziet er heel ontredderd uit. En haar verdriet daarover is echt gigantisch. Ik geef M. de boodschap mee dat ze, als ze kans daartoe ziet, ze hulp moet bieden aan die man en aan dat gezin.
Ze zegt dat het zal doen.

De avond gaat verder en ik baal ervan dat 'het' toch weer gebeurd is. Wat doe ik nou toch fout?

Pas 's nachts, in bed, als alles nog een keer langskomt, valt het kwartje. Dit gaat helemaal niet over 'iets fout doen.' Daar boven zit een vrouw die haar bloedeigen man en drie kinderen in totale chaos ziet leven sinds zij is overleden. Ze is altijd de spin in het web geweest en nu kan ze helemaal niets meer doen. Is het dan gek dat ze die ene gelegenheid heeft aangegrepen om alles op alles te zetten om nog een keer in te grijpen? Nee, natuurlijk niet!

"Sorry", zeg ik zachtjes tegen de vrouw.

De nacht is stil en zegt niks terug.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments