Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE MACHT VAN DE MEDIA

A. en ik komen aan bij het ziekenhuis.
A. met zijn fototassen en statief. En ik met mijn opname-apparatuur.
Reden: we komen voor mijn rubriek Zo kijk ik tv. Ik heb namelijk geregeld dat we gaan kijken naar de eerste aflevering van de nieuwe dramaserie getiteld 'De co-assistent', samen met... een co-assistent!

(Wat een ontzettend leuk idee he.
Ja, dank u wel, dank u wel...)

NIW, de co-assistente in kwestie is een plaatje om te zien. En ze praat ook nog leuk. Een ideale kandidate dus. Ze neemt ons mee naar een rustige kamer. Ik zet de portable dvd-speler aan en A. begint zijn fototas uit te pakken. De co-assistente en ik kijken samen naar de serie. Er zitten veel witte jassen in natuurlijk. En ik bedenk me dat ik altijd een soort diep ontzag heb voor witte jassen. Misschien is het zelfs wel een beetje angst. Ik zou niet makkelijk een witte jas tegenspreken, ook als dat wel zou willen.

Zo zitten we samen te kijken. En af en toe moet de echte co-assistente lachen, of ze zegt dat ze dingen herkent, of juist niet. En dan ineens... gaat de deur open. In de deuropening staat een arts. Een witte jas, van een jaar of 60. Hij straalt gezag uit. En irritatie.
De ogen van de arts zeggen:
"Ik moet hier zijn!"
Maar wij zijn net lekker op dreef. En alles is geïnstalleerd. Dus mijn ogen zeggen:
"Ja, maar wij zijn nu hier!"
Ogen arts:
"Ik ben arts!"
Ik denk: oeps. En net als ik mij aan de witte jas wil onderwerpen, gebeurt er iets raars. De arts ziet de camera. En de microfoon. En ineens is de irritatie weg. Hij zegt (nu wel hardop): "Oh..." Dan keert hij om en loopt weg.

Een witte jas die het aflegt tegen een camera en een recorder.
Oftewel: de macht van de media.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments