Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZE KUNNEN NIKS MET TENEN

Ja, ik ben eigenwijs.
Ik heb bijna een week met die teen gelopen, waarvan ik zelf vermoedde dat-ie gebroken was, zonder naar de dokter te gaan. Maar op de internetfora over gebroken tenen (ja, die bestaan) stond dat ze er in het ziekenhuis toch niet zoveel mee konden, met gebroken tenen. Dus vandaar. Maar toen ik vanmorgen nog geen schoen aan kon doen vanwege de pijn, besloot ik het toch te laten checken.

Afijn, ik naar de dokter. En die stuurde me naar het ziekenhuis voor een foto.
"Mevrouw Lebi?", riep een mannenstem.
Ik keek op en zag een verpleegkundige uit - gokje - Pakistan. En ik was in zo'n bui dat ik dacht: wat leuk, een verpleegkundige uit Pakistan. Wat is dat toch een mooi systeem, die mensen die hier onze tekorten aan mankracht in de zorg komen opvullen. (Ja, zo'n bui bestaat.)
De man bracht me naar een hokje.
"Uitkledi helemaal", zei hij.
"Voor een foto van een teen?", vroeg ik.
"Nee, staat hier gesrevi...", zei de man. Hij keek op het formulier. "O, teen. Ja. Kom zo halen."
Boem, deur dicht.
Aan de andere kant ging de deur even later weer open.
"Foto maki", zei de man. "Hier zitti."
Hij wees op een behandeltafel.
"Is links?", vroeg hij toen.
"Nee, is rechts", zei ik.
De man keek weer op het formulier en trok een wenkbrauw op.
"Hier zegt links", zei hij toen.
"Maar het is rechts", verweerde ik me.

Na de foto's nam de man me mee.
"Ik ga u brengi naar Eerste Hulp. Krijgt u behandeli want knie is gebroki."
"Teen", zei ik. "Teen is gebroki. Niet knie."
"Ja, teen is goed", zei de man. "Heef u ponsplaatji?"

Bij de Eerste Hulp zat ik ook weer een tijdje te wachten in een behandelkamer. Ah, daar kwam de arts aanlopen. Een blonde jonge vrouw met een paardenstaart. Ik kon een zucht van verlichting toch niet onderdrukken.
"Hallo", zei ze, terwijl ze keek op het formulier. Ze stak haar hand uit. "Nou, het is links begrijp ik, dus ik kan je de hand wel schudden."
Ik begreep het niet helemaal.
"Eh, het is rechts...", zei ik.
"Oh, sorry", zei de arts. "Ik dacht dat het links was. Nou, dan zal ik je maar niet de hand schudden."
"Nou, zo erg is de pijn ook weer niet hoor", zei ik.
"Hij is gebroken toch?", zei de arts.
"Ja, maar tussen een teen en een hand zit toch een aardig stukje", zei ik lachend. Toch een beetje raar om dat aan een arts uit te moeten leggen.
"Teen?", zei de arts toen. "Hier staat anders vinger."

En de internetfora zeiden het al: ze kunnen in ziekenhuizen niet zoveel met gebroken tenen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment