Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET KWARTJE VAN T.

“Ik doe nu een jaar of acht onderzoek naar psychosomatiek en eigenlijk raak ik er steeds meer van overtuigd dat iedere aandoening psychosomatisch is.”
Het was een zomerse middag, ergens midden jaren negentig, en de ramen van de behandelkamer stonden open. Dokter T. was de internist waar ik op dat moment bij in behandeling was. En tijdens een gesprek over ziekte, gooide hij zomaar die stelling op tafel.
Ik rilde ervan. Want tot dan toe had ik ziekte gezien als iets willekeurigs. Gewoon dikke pech. En deze intelligente man, die ik zeer hoog had zitten, beweerde nu snoeihard dat iedere aandoening tussen de oren zat. Of, om hem letterlijk te quoten, ‘dat het een signaal van jezelf aan je lichaam is.‘
“En dat geldt dat voor alles?”, vroeg ik ongelovig.
Dokter T. knikte.
“Tot en met het gebroken been op de wintersport aan toe.”

Tjeetje.

Nou was ik druk deze weken. Of eigenlijk: extreem druk. Interviews, columns, rubrieken, eindredactie… Zo druk dat ik u ook bijna een week in stilte heb achtergelaten. Waarvoor excuses. Maar geloof me: ik had echt geen tijd.
Gisteren liep ik weer te rennen en te vliegen; afspraakje hier, deadlinetje daar, boodschappen doen, kinderen halen, kinderen brengen, huis opruimen en ineens – Bam!- stootte ik mijn teen.
‘Knak’, hoorde ik van binnen.
“Aaaaah!”, schreeuwde ik uit.
Eigenlijk wist ik het meteen: kleine teen gebroken. Van A. moest ik naar de dokter.
“Geen tijd!”, brulde ik.
Toen moest ik van A. een kwartier op de bank zitten, met ijs erop.
“Ik stoot wel vaker mijn teen”, mopperde ik. “Maar waarom moet ik hem nou uitgerekend vandaag breken!”

Daar zat iets in...

Een uur later zat ik, voor een medium-demonstratie, in de auto naar Alphen aan den Rhijn. Met een dikke teen. A. belde me onderweg op.
“Hoe gaat het?”, vroeg hij.
“Het doet wel zeer”, zei ik.
“Bij wat precies?”, vroeg A. bezorgd.
“Bij het gas geven”, zei ik. “Ik kan gewoon niet goed meer gas geven.”

En toen viel het kwartje.
Het kwartje van dokter T.
Even geen gas meer geven.
Even rustig aan nou.
Het is een boodschap, van mezelf aan mezelf.
En die is luid en duidelijk ontvangen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments