Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET VOOR DE EEUWIGHEID

Daar zitten we weer, fotograaf Ben en ik, ergens op bezoek voor onze rubriek. Dit keer in een monumentaal pand aan de Amsterdamse Brouwersgracht. Ja, wij komen nog eens ergens. We zijn te gast bij PvG, een expert op het gebied van media. En een veelvraat. Hij heeft behoorlijk wat boeken in zijn kast staan, maar vertelt dat er nog 40.000 in de opslag staan. En zijn cd-collectie van 6000 stuks staat ook volledig op zijn harde schijf.

We gaan in gesprek, over media. Over goede programma's en slechte programma's. Over tempo, unieke momenten en over originaliteit.
"Televisiemakers willen altijd origineel zijn. En dat kan bijna niet meer, want bijna alles is al gedaan. Bovendien is het originaliteit voor een uur. Dan is het weg. Maar daar willen tv-makers niet aan denken", zegt PvG.

Ik denk daar ook niet graag aan. Ik wil ook altijd dat alles voor eeuwig is. Maar PvG lijkt een vreemd soort genoegen te hebben in het fenomeen tijdelijkheid.

"Ik kreeg een keer een jaargang Playboy uit 1962 cadeau van iemand. Eerst lach je je dan kapot om die meiden in van die grote bikini's. Toen ging ik de lijstjes bestuderen. Top 10-lijstjes van films. Juichende boekrecensies. En wat denk je: ik kende niet een titel of naam die in die lijstjes voorkwam. Niet één! En ik ken echt heel veel namen en titels!" Ter illustratie zwaaide hij nog maar eens naar zijn boekenkast en zijn cd-collectie.
"Alles in de vergetelheid geraakt", zei hij. "En dat overkomt de besten hoor. Iedereen kent de filmscène van dat meisje dat onder de douche staat en dat wordt aangevallen door die man met dat mes. Maar bijna niemand weet nog dat dat een scène is uit Psycho, een film van Alfred Hitchcock. Alfred Hitchcock was een groot filmmaker. Maar van zijn hele oeuvre is slechts één scène blijven hangen. Zo werkt het."

Na een uur rondde ik het interview af.
"Zo, jij kunt gaan typen", zei PvG.
"Ja, dat wordt nog een hele klus", zei ik.
"Als je het maar niet doet voor de eeuwigheid", zei PvG.
"Nee, dat zal ik nooit meer doen", zei ik.
"Doe het maar voor die 30 seconden dat ze mensen je rubriek lezen", zei PvG, licht cynisch.

Buiten keken fotograaf Ben en ik elkaar aan.
"Dit was wel echt een heel bijzonder gesprek", zei Ben. En dat vond ik ook.
We namen afscheid en ik liep door de mooie zomeravond, langs de klotsende Brouwersgracht en de mensen op de terrasjes naar het station. In de trein genoot ik nog na van alles wat was gezegd.

Je moet het niet doen voor de eeuwigheid. Je moet het doen voor jezelf.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments