Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LEVE DE JOURNALISTIEK

Voor mijn tv-kijkrubriek, had ik bedacht dat het ook wel eens leuk zou zijn om bij de brandweer op bezoek te gaan. Die kijken 's avonds ook tv tijdens hun wacht. En dus stond ik gisteren zomaar ineens in een brandweerkazerne.

Vroeger wilden alle jongetjes bij de brandweer. Maar tegenwoordig hebben ze moeite hun korpsen vol te krijgen, vertelde de brandweerman.
"Mijn eigen zoon van 16, die moet er ook niks van hebben", zei hij. "Journalist wil die worden." Ik zag aan zijn hoofd dat dat een teleurstelling was.

Na het interview en de foto's, volgden de wilde verhalen. Over huizen vol rook, een man van 250 kilo die ze maar niet naar buiten kregen, uitrukken met de hoogwerker, wat ze als een uitje zien, maar ook over de schaduwkant van het werk. Want het is de brandweer die de lichaamsdelen bij elkaar moet zoeken wanneer er iemand voor de trein is gesprongen, iets wat hier bijna wekelijks gebeurt. En het meest schokkend vond de brandweerman die keer dat hij een verdronken meisje uit het water moest opduiken.
"Ze had dezelfde schoenen aan als mijn eigen dochter."

Na een uur van verhalen, lopen we weg via de kazerne vol met auto's.
"Meestal sta ik daar aan de andere kant van het raam", zeg ik tegen de brandweerman. "Samen met een 3-jarig jongetje dat steeds maar smachtend zegt: 'brawi auto, brawi auto'.
"Dan bel je de volgende keer dus gewoon even aan", zegt de brandweerman.
"En dan?", zei ik.
"Dan mag de kleine man in een 'brawi auto' zitten. Even op de foto. Helm op. En als het meezit ook nog een stukje spuiten met de sirene aan."

Dat gaan we dus volgende keer wel gewoon even doen.
Nee, de journalistiek, daar is echt helemaal niks mis mee.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments