Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

POEF!

"Poef!", zegt het patatje.
Z'n ballon is geknapt.
Tenminste, zo zie ik dat.
Maar het patatje ziet het heel anders.

Kijk, net had hij nog een ballon. Een gele, zijn lievelingskleur. En hij deed er van alles mee. Omhoog gooien en dan kijken waar-ie neerkomt. Er tegen schoppen. Er tegen slaan. Er tegen blazen. Een ballon is voor het patatje al gauw goed voor een half uur speelplezier.

Totdat.

"Poef!", zegt hij weer.
"Ja", zeg ik. "Ballon geknapt."
Dat zegt het patatje helemaal niks. Hij had net nog een ballon. Van dat stukje is hij vrij zeker. Hij kijkt naar de plekken waar hij allemaal speelde met de ballon. Hij wijst er ook naar.
"Daar", zegt hij.
"Ja", zeg ik. "Daar."
"Geel", zegt hij nog even, ter verificatie.
"Ja, hij was geel", zeg ik.
Goed, hij speelde dus met een gele ballon, toen kwam er een hele harde knal. En toen: weg.
"Kijk", zeg ik. Ik pak een stukje van de geknapte ballon op. "Is van ballon", zeg ik.
Nou ja, en dat is natuurlijk onzin. Want het patatje weet nog heel goed hoe die ballon eruit zag. Hij was groot en soort van rond en ontzettend leuk om mee te spelen. En het was dus niet een oninteressant los floddertje dat een beetje slappig op de grond ligt te liggen.

Blijft de vraag: waar is die ballon nu. Want sinds die knal heeft hij er niets meer van vernomen.
"Poef", zegt hij nog een keer. Het is een laatste poging om zich te verplaatsen in het moment van de grote verdwijntruc.
Hij kijkt nog een keer om zich heen. Zucht. En geeft het dan maar op. Het leven is een mysterie als je 2 jaar en 10 maanden oud bent.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments