Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VOLGEND LEVEN NOG MAAR EENS PROBEREN

Er komt een liedje uit de tas van de oudere dame die voor mij staat in de kantoorboekhandel.
"Uw telefoon gaat af", zeg ik.
"Ja", zegt de dame. "Dat doet-ie de hele dag al."
Ze maakt geen aanstalten om het ding op te nemen. Het meisje achter de kassa en ik kijken elkaar aan.
"Hij doet het niet", zegt de dame dan. "Want als ik opneem blijft-ie ook afgaan."
"En drukt u dan wel op het groene telefoontje?", zegt het meisje achter de kassa.
"Nee, het is een zwart telefoontje, geloof ik", zegt de dame. "Of paars, ik weet het niet, ik heb hem net nieuw."
Ze haalt het ding uit haar tas. Het liedje is gestopt. Er volgt een piep.
"Ja, hij piept ook steeds", zegt de dame. "Dat lijkt me ook niet goed. Ik denk dat ik hem maar terugbreng."
"U heeft een berichtje", zegt het meisje, dat de telefoon heeft overgenomen. Ze activeert de voice-mail en geeft de telefoon aan de mevrouw terug.
"Luistert u maar."
De vrouw luistert. Dan klaart haar gezicht op.
"Ach, Anna, wat leuk dat je me belt! Zeg, was jij het nou ook die de hele dag al... Anna? Anna, hoor je mij?"
De vrouw kijkt ons verbaasd aan.
"Nou hoort ze mij weer niet. Zit ze gewoon dwars door me heen te praten."
"Nee, ze heeft iets ingesproken", zegt het meisje achter de kassa. "Het is een voicemail."
"Een mail?", zegt de dame nu met enige afschuw. "Maar dat wil ik dus helemaal niet. Ik wil geen mail, ik wil gewoon een telefoon. Maar ik denk dat ik hem maar terug ga brengen. Hier heb ik niks aan."

Het meisje en ik kijken elkaar aan.
En zonder woorden communiceren wij naar elkaar: we hebben ons best gedaan, maar dit is hopeloos.
Volgend leven nog maar eens proberen
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments