Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET STEEKWAGENTJE EN DE DURE MEVROUWEN

Het steekwagentje stamde nog uit de garage waarin mijn vader vroeger altijd stond te klussen en te bouwen.
En het kwam deze kant op toen A. en ik 15 jaar geleden in dit huis kwamen wonen.
"Laat maar staan", zei mijn vader, nadat hij spullen uit het ouderlijk huis met het steekwagentje had gebracht. "Misschien komt het nog eens van pas."
Zo stond het steekwagentje 14 jaar in de schuur, niet erg van pas te zijn. Toen zette A. het in de tuin, omdat het daar minder in de weg stond.

Dit jaar gaf de pipo aan dat hij op de vrijmarkt wilde verkopen tijdens koninginnedag.
"Dan kan dat steekwagentje daar mooi verkocht worden", zei A. "Maar wel voor 15 euro en geen cent minder. Die dingen zijn hartstikke duur in de winkel."
De eigenlijke reden was meer dat we in stilte vonden dat we dat wel aan mijn vader verplicht waren.

En zo reed, om 6.30 uur, het wagentje met de hele kist vol andere koopwaar richting de vrijmarkt. Daar plakte A. er een briefje op: 15 euro. Voor alle duidelijkheid.

Voor het steekwagentje werd de dag vervolgens een waar hoogtepunt. Nog nooit eerder kon het rekenen op zoveel belangstelling. Een oudere man die al om 8.00 uur met tassen vol meuk rondzeulde, wilde het graag kopen. Voor 10 euro. (No deal). En er was een hele vrolijke Marokkaanse man in zo'n soepjurk die grote interesse had. Hij bood 5 euro (no deal) en kwam daarna ieder kwartier terug om te vragen 'hoeveel is al af?'. Nou, niks dus.

Toen ik net A.'s plek op de verkoopstoel naast de pipo had overgenomen, kwam er een groep Marokkaanse jongens die wees naar het wagentje.
"10 euro zei meneer net", blufte de grootste.
"15 euro zegt mevrouw nu", antwoordde ik stellig.
"Sjesis!", reageerde de jongen boos. "Maar meneer zei net 10 euro, ech waar. Waarom mevrouw is veel duurder dan meneer!"
"Mevrouwen altijd veel duurder dan meneren", reageerde ik in dat rare indianentaaltje.
Verongelijkt liepen de jongens weg.

Toen kwam er een jonge vrouw. En zij keek heel anders naar het wagentje. Een beetje liefdevol. En ze vroeg ook of ze er een klein stukje mee mocht proeflopen. Ze parkeerde het ding voorzichtig uit, alsof het de eerste meters in haar nieuwe Fiat Panda waren.
"10 euro", zei ze toen.
"15", zei ik. Het klonk minder stellig dan daarvoor.
Ze twijfelde.
"12,50", zei ik toen.
"Oke", zei ze.
En daar ging ze, met het wagentje.
Ik kon nog net de neiging onderdrukken om ze samen uit te zwaaien.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments