Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN DIKKE, VETTE VERRADER

"Oh, ik heb er zo'n zin in: mijn allereerste voetbalwedstrijd!", jubelt de pipo.
Hij loopt te stuiteren van plezier. Het gaat om een oefenpotje voor het schoolvoetbaltoernooi; de meisjes van groep 3 en 4 hebben de jongens van groep 3 uitgedaagd. En de wedstrijd zal worden gespeeld op een afgehuurd veldje van een kleine voetbalclub.
"Het wordt een makkie", zegt de pipo stoer.
Ik lach. Het zal zeker niet aan hem liggen, want echt talent heeft hij niet. Hij heeft geen balgevoel en als hij rent, lijkt het wel of hij vier armen en vier benen heeft. Alles beweegt, maar het geheel gaat niet hard vooruit. Daar staat tegenover dat hij heel enthousiast is. Veel van zijn vrienden kunnen wel voetballen en zitten ook in zijn team en de pipo is dol op spelen met zijn vrienden. Bovendien heeft hij een complete voetbaloutfit, van de Scapino, waar hij enorm trots op is.

We komen aan bij het veldje. De trainer heeft wat inloopoefeningen bedacht. Huppelen, aansluiten, armen zwaaien. Het hele groepje voert de oefeningen uit en vijf meter erachter hobbelt de pipo. Hij heeft duidelijk moeite met al die ingewikkelde bewegingen. Maar het enthousiasme straalt er nog steeds vanaf.

De trainer heeft hem, niet geheel verrassend, opgesteld als keeper. Hij heeft weinig te doen, want de wedstrijd speelt zich voornamelijk af voor het doel van de meisjes. Maar vanuit zijn doel leeft hij helemaal mee met het spel, zie ik.

We staan met een aantal ouders langs de kant. De meesten zien het potje voor wat het is: fun. Maar de moeder van twee teamleden die allebei goed kunnen voetballen, neemt het duidelijk serieuzer.
"Kom op jongens, naar voren met die bal!", schreeuwt ze fanatiek.
Dan ineens draait ze zich naar mij toe.
"Ben jij de moeder van hem?', vraagt ze.
Ze wijst naar de pipo.
"Ja", zeg ik.
"Wat heeft hij voor medische afwijking", zegt ze.
"Hoezo?", zeg ik.
"Nou, dat-ie zo raar loopt", zegt ze. "Wij hadden het er van de week over en het ziet er gewoon niet uit."

Het ergste is wat er daarna gebeurt.
Dat gebeurt namelijk altijd in dat soort situaties.
Ik ben zo verbijsterd over de 'ergheid' van de opmerking en de 'naarheid' van die vrouw, dat ik niks meer zeg.
Ik klap dicht.

Naderhand loop ik met de pipo naar de auto.
"7-1, mama. Ik zei toch dat het een makkie zou worden. Ik vond het echt ontzettend leuk", roept hij blij.

Maar ik kan niet met hem meegenieten. Ik voel me verschrikkelijk. Er was zoveel moois geweest wat ik tegen die vrouw had kunnen zeggen over hem om haar te laten inzien over wie ze het eigenlijk had. Hoe lief hij is, hoe sociaal, hoe enthousiast en hoe grappig vaak.

Maar ik heb niks gezegd. Helemaal niks.
En ik voel me een dikke, vette verrader.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment