Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ALS ZE GEEN PHIL COLLINS MEER DRAAIEN

‘Is het nog steeds zo erg?’, vraag ik mezelf als ik mijn ogen open doe.
Het antwoord is ja.
Misschien help hardlopen.

Er hangt mist op de hei en ik ga zitten op een bankje. Na een tijdje vraag ik hardop of iemand mij wil helpen om mij beter te voelen. Niemand antwoord. Op de terugweg stel ik vast dat ik me toch ietsje beter voel. Ik ben, denk ik, 10 cm. uit het gat omhoog geklommen.

In de auto naar Apeldoorn komt daar nog 5 cm. bij omdat het zo mooi is om me heen. Dan komt Phil Collins langs. Het is niet de tekst, niet het liedje, maar zijn stem. Die zit vastgeplakt aan moeilijke, hele moeilijke en eenzame momenten in de tijd van het strafkamp. Ik zak weer 15 cm. terug.

De voormalige koster (89) van de St. Vituskerk zit te schrijven aan een tafel als ik binnenkom. Hij werkt aan een artikel over zijn huidige opvatting over het geloof, vertelt hij. Daar gaat een groot deel van het gesprek ook over. Het levert me niet veel op voor mijn boek, maar het balsemt de ziel, merk ik. En dat is me nu even meer waard. Een mooi gesprek volgt. Hij komt binnenkort weer in Bussum wonen en ik nodig hem uit om dan langs te komen. ‘Dat aanvaard ik’, zegt hij. En bij het afscheid: ‘Ik kom zeker bij u langs.’ Ik zie dat hij het meent.

Ter hoogte van Stroe stel ik vast dat ik nu een meter hoger zit dan vanmorgen. Het eind van het gat komt in zicht. Tenminste, als ze geen Phil Collins meer gaan draaien. Voor de zekerheid zet ik de radio maar uit.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments