Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN WAARDIG EINDE



Hij wil dat we 85 stoelen in een grote cirkel zetten die de hele ruimte zal vullen. Met aan de kant van het podium zes blauwe stoelen voor de docenten. Verder moeten de dikke okerkleurige gordijnen gesloten worden en de flip over aan de kant.

Het is het eind van de laatste lesdag van de cursusweek in het Engelse kasteel Standsted Hall. Leraar Paul Jacobs verlaat de ruimte en met een paar leerlingen gaan we aan het schuiven en tellen. Terwijl we ons afvragen wat er zal gaan gebeuren. Als er genoeg stoelen staan, blijken ze de hele ruimte van de sanctuary - een soort kapelachtig gebouwtje - te vullen. Het ziet er best indrukwekkend uit.

Na het avondeten moeten we ons verzamelen voor de ingang van het kapelletje, met het dringende verzoek om niet te praten. Zo staat er 85 man in doodse stilte bijeen zonder te weten wat er gaat gebeuren. En vreemde spanning bouwt zich op.
Dan gaat de deur open. Klassieke muziek komt ons tegemoet. De ruimte blijkt alleen verlicht met kaarsen. En op de vloer in het midden ligt een groot rood tapijt met bloemen en een kring van waxinelichtjes eromheen. De zes mediums zitten al op hun plaats bij het podium, waar ze ons allemaal deze week weer hebben laten zien waarom zij de grootste mediums van de wereld zijn. Een voor een lopen we naar binnen. Daar wacht Paul Jacobs ons op. Tot dit moment ken ik deze man alleen als een groot medium, een gedreven docent, een vaak ontoegankelijk iemand die op sommigen hard over kan komen. Nu heet hij iedereen persoonlijk welkom en pakt daarbij zelfs even onze handen vast.

Als iedereen zit, gebeurt er even niks. Dat wil zeggen, niet fysiek. Maar het lijkt wel of de ruimte zich vult met emotie, warmte en liefde. De lucht lijkt ervan te trillen. Nog nooit eerder heb ik zoiets ervaren en ik voel me erg gelukkig.
Paul heet ons nogmaals welkom op deze sluitingsceremonie. Hij bedankt ons voor onze bijdrage aan een week waarin een enorme sfeer heeft gehangen en vertelt dat ze daarom besloten hebben voor deze sfeervolle ceremonie. Als symbool voor die sfeer en van de grote kracht waar we de hele week mee gewerkt hebben, steekt hij een dikke kaars aan in het midden van het tapijt op de grond. Dan wordt de muziek weer gestart en nodigt hij ons een voor een uit om een waxinelichtje op te steken voor iemand de we kennen. Een voor een ontbranden de leerlingen een lichtje voor iemand, totdat er een wolk van flikkerende vlammetjes het midden van de ruimte vult.

Vanaf dit punt schieten woorden tekort en stromen er veel tranen. Niet alleen bij mij. De Deense man die de hele week als een soort stoere bouwvakker door het gebouw liep, hij huilt ook. En de man die zich nergens vertoonde zonder zijn vrouw en het meisje naast me dat altijd vrolijk is... Iedereen is geraakt en zich bewust van de schoonheid van dit moment.
Dan staat Paul op en loopt langzaam de kring langs met een grote mand vol perzikkleurige rozen. Hij overhandigt iedereen er een.

Een dag later, op Schiphol, zie ik mensen nog met die roos lopen. Sommigen hebben hem verpakt in een krant in de hoop hem zo te sparen. Het is een poging om dat ene intense gevoel van samenzijn nog zo lang mogelijk vast te houden.
Een gevoel dat natuurlijk ook weer weg zal zakken als we morgen allemaal weer ons gewone leven oppakken, maar dat wel voor altijd zal blijven voortbestaan in de herinnering van diegenen die erbij waren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments