Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN LUCHT DIE ALLES ZEGT



11.00 uur. De telefoon gaat. "Met Verweij spreekt u", zegt een mannenstem. "Ik heb zonet uw vader gedotterd. Althans, dat hebben we geprobeerd, maar het is mislukt."
Ik moet ontzettend mijn best doen om daarna te volgen wat de man zegt. Direct levensgevaar is er niet, zo begrijp ik. Maar hij noemt het wel: 'een tijdbomsituatie waar ik niets meer aan kan doen.'

11.15 uur. Zus R. aan de lijn. We spreken af om om 18.00 uur samen naar het ziekenhuis te gaan. Ondertussen merk ik dat ik niet goed weet wat ik moet met dit drama. Ik zat nog midden in 'het patatje kan niet praten' en ik kan niet twee dingen tegelijk verwerken, dus waar laat ik dit verhaal nou weer?

11.45 uur. Ik zit te typen achter de computer. Tranen druppelen op het toetsenbord. Maar deze tekst moet vanochtend af. Ik had al uitstel gehad vanwege de patatje-situatie, dus nu is er geen uitweg meer. Vraag niet hoe, maar het lukt me.

13.00 Ik lig op de tafel bij de masseuse. Eigenlijk wilde ik niet gaan. Maar A. heeft gezegd dat ik mijn gewone programma moet blijven afdraaien. "Anders loop je straks met zo'n grote zwarte wolk boven je hoofd."
De masseuse, die van niets weet, stelt vast dat ik gespannen ben. "Kijk, normaal laat jij je arm vallen als ik dit doe. En nou hou je hem gewoon in de lucht. Dat is niet goed hoor."

17.10 uur. Om de tijd te doden doe ik een spelletje mikado met de pipo. Met zijn tong tussen zijn tanden peutert hij een stokje weg. Dan zegt hij: "Als er nu iets fout gaat in opa's lijfje, dan heb ik morgen geen opa meer. Toch?" Hij veegt snel een paar tranen van zijn wangen.

A. maakt een foto van de bizarre lucht die te zien is boven de achtertuin. Ik zeg: die lucht zegt eigenlijk alles.

17.30 uur. Ik haal zus R. op in de omroepstad. In de file rijden we richting Amersfoort. Onderweg bespreken we wat we wel en niet kunnen zeggen. We besluiten dat papa dat zelf maar aan moet geven. Om 18.45 komen we aan bij het Elizabeth Ziekenhuis. Om 18.50 staan we alweer buiten. Mijn vader heeft, in de stress, het verkeerde ziekenhuis opgegeven.

19.10 uur. We zitten nu in het goede ziekenhuis en schuiven aan aan het ziekenhuisbed. "Het is niet goed jongens", zegt mijn vader. "En meer heb ik er niet over te zeggen." De rest van de tijd praten we over dingen als de buitensporig hoge salarissen van omroepmedewerkers en over wat we zullen eten met Kerst.

20.30 uur. We zijn op de weg terug naar huis. En door onoplettendheid van mij, rijden we via Soest. In Soest zijn wij geboren en getogen. "Zullen we even door ons straatje rijden", stelt zus R. voor. Ik rij ernaar toe. We stoppen voor ons ouderlijk huis. Er brandt een lamp boven de voordeur. "Die heeft papa nog opgehangen", zegt zus R. We kijken naar die lamp. En slikken onze tranen weg.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments