Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DOORWANDELEN

We lopen op straat, het patatje en ik, hand in hand.
Ah, gedver nee, in de verte zie ik I. aankomen. Trouwe lezers van dit log kennen haar nog wel: I. is de vrouw die opschept.
Ik kijk of ik nog mogelijkheden zie om te ontkomen, maar die zijn er niet. Bovendien heeft I. haar blik al op mij gevestigd.

We lopen nog 10 meter uit elkaar als ze haar openingszin er al uitgooit.
"Hij loopt bij de logopedist, he?", roept ze, wijzend op het patatje. Het klinkt triomfantelijk.
"Ook goeiemiddag", zeg ik.
"Want hij praat niet, hoorde ik", gaat I. door. "Nee, wat dat betreft hebben wij het wel getroffen hoor met onze kinderen. Die gingen al zo vroeg praten dat ze op het consultatieburo zeiden: mevrouw, zoiets hebben we nog nooit gezien."
Ik bedenk me ook iets wat ik nog nooit heb gezien: zoveel lompheid en ongevoeligheid in een persoon. En het effect daarvan op mij is weer hetzelfde als altijd: ik sta perplex en met mijn mond vol tanden.
Dat bevalt I. dan weer niet.
"Maar hoe ben jij eronder?", vraagt ze. "Je voelt je zeker wel kut, he?"
Ze tuurt naar mijn ogen. I. wil tranen zien. Het liefst meteen. En ze zitten er ook wel hoor, die tranen. Maar niet voor haar. Mooi niet.
"Kom", zeg ik tegen het patatje. "We wandelen weer door."

En zo laten we I. alleen achter. In haar wereld van perfectheid. Waarin ze het zo getroffen heeft met zichzelf en met alles en iedereen om zich heen. Terwijl wij doorwandelen in ons imperfecte leventje. Waarin we, gek genoeg, toch heel gelukkig met elkaar zijn.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments