Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET MEER OVER ZEIST

Vriendin M. viert haar 40ste verjaardag. Met een concert op een locatie in de bossen bij Austerlitz. Van A. moet ik de Tomtom gebruiken om er te komen.
"Daar heb je dat ding tenslotte voor."
Hij stelt hem voor me in, dus er is geen ontkomen meer aan. Maar ik hou niet van apparaten. Alle dingen die tijdens de laboratoriumtests van apparaten niet aan het licht kwamen, die doen dat alsnog wel bij mij. Batterijen die er ineens uit blijken te kunnen vallen, waardoor het hele apparaat het ineens niet meer doet, dat soort dingen. Dus stiekem draai ik - puur voor de zekerheid - ook nog even een routebeschrijving van de anwb uit. Ik kijk hem snel door: Amersfoort, even richting Utrecht, afslag Maarn, Austerlitz, eitje.

Ik ga op pad. Maar ik zit nog maar net op de A1 als Tomtom zegt:
"Neem de volgende afslag."
Hu? Hij wil dat ik via de A27 ga! Terwijl de anwb me eerst via de A1 richting Amersfoort wil hebben. Shit, shit, shit, nou moet ik dus kiezen.
"Oke Tomtom", zeg ik. "We doen het op jouw manier. Maar dan moet je me beloven om me niet te laten vallen."
"Hier afslaan", zegt Tomtom onverstoorbaar.
We slaan af. Ik ga lekker hard door de bocht, want daar hou ik van. Maar Tomtom blijkbaar niet, want die flikkert van de voorruit en valt naar beneden.
"F**!", roep ik uit. "Wat doe je nou!"
"Links aanhouden", zegt Tomtom dapper vanaf de grond.
Ik betrap me op de gedachte dat ik dacht dat Tomtom door het raam moest kijken om te weten of we goed zaten. En ik denk: 'Laat A. het maar niet horen.'

Ik stop bij een benzinestation en plak Tomtom weer tegen de vooruit.
"En nou blijven zitten, kreng", zeg ik.
"Probeer om te keren", zegt Tomtom.
"Ja, op de snelweg zeker", zeg ik. "Mooi niet. Jij brengt me nu naar Austerlitz."

En dat doet-ie. Maar wel via Zeist. En jeetje, ik wist niet dat Zeist zo groot was, want ik rij wel 25 minuten door Zeist. Of eromheen, ik weet het niet. NIW, na 25 minuten heb ik wel genoeg Zeist gezien. Ik stop en pak het good old stratenboek. En 5 minuten later zijn op de plaats van bestemming. Daar beleef ik een geweldige avond met fantastische Russische muziek waarvan ik helemaal niet wist dat ik het zo ontzettend mooi zou vinden...

Na afloop wil Tomtom weten of ik hem nog nodig heb om thuis te komen. Ik twijfel even, maar zeg dan:
"Nee, blijf jij maar lekker in de tas zitten. Dan breng ik ons wel thuis. Zonder over Zeist te rijden."

And so we do.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments