Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LUISTEREN NAAR HET STEMMETJE



Het is 8.30 uur. Ik fiets de hei op, op weg naar mijn werk. Ik ben een beetje aan de late kant, dus ik rij flink door. En dan klinkt er een stemmetje in mijn hoofd. Het zegt: “Stop even.”
Ik: “Niks ervan stemmetje, we gaan niet stoppen, we hebben haast.”
Stemmetje: ‘Nee, stop nou even. Ik wil je wat laten zien.”
Ik ken dit stemmetje. Het is heel zacht en vriendelijk, maar ook behoorlijk vasthoudend. En, dat moet ik toegeven, het heeft ook vaak gelijk. Dus: ik stop.
“Nou, zeg het maar.”
“Eventjes om je heen kijken”, zegt het stemmetje.
Ik kijk om me heen en voel. En dan begrijp ik het. Want er iets raars aan de hand. Aan de ene kant zijn de kleuren van de bomen helemaal november: donkerrood en bruin en oranje. Het ruikt ook naar rottende bladeren; de natuur is aan het versterven. Maar tegenlijkertijd zijn het licht en de temperatuur een beetje april: warm en zacht. En de wind, die aait mijn wangen. Het voelt bijna alsof elk moment de knoppen uit de bomen kunnen barsten. En dit contrast is... maf. Ik kan het niet anders zeggen. Ik voel ook dat ik zo'n sfeer nooit eerder heb meegemaakt, dat ik het niet herken. Kortom: een bijzondere ervaring, zomaar midden op de hei, op een dag in november.
Ik neem een paar foto’s en stap dan weer op de fiets. De rest van de weg rij ik rustig en genietend van dit rare fenomeen.

Als ik op de redactie kom, is er nog niemand. Dus van 'te laat zijn' is ook geen sprake.
Op de voorpagina van het AD zie ik staan dat het nog nooit zo warm is geweest in november. Een 'record' dus en ik heb het live mogen meemaken.
Zo zie je maar: altijd naar het stemmetje luisteren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments