Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LAAT. ME. MET. RUST.

"Dus, jij vindt Leo de Haas van het programma Blik op de weg een hunk", klinkt het naast me. De toon is een beetje zeikerig. Het is correctrice P.
Ik kijk verward op van mijn scherm.
"Wat?", zeg ik.
"Dat schrijf je zelf hoor", zegt ze verongelijkt. "In je webtv-rubriek."
"Oh, dat...", zeg ik. "Nou, een hunk, ik schrijf dat dankzij hem ook vrouwen naar dat autoprogramma kijken."
"Ik vind hem anders maar saai", zegt ze.
"Oh", zeg ik. "Nou ja, smaken verschillen."
Ik wil weer doorgaan met werken, maar ze is nog niet klaar:
"Waar heb je dat vandaan, dat vrouwen dat vinden?"
"Nergens vandaan, dat is mijn mening", zeg ik.
Ik voel hoe de irritatie bij mij groeit. Maar ik hou me in. P. is een beetje de pispaal van de redactie en ik wil niet tegen haar uitvallen, al maakt ze het me wel verdomde moeilijk.
"Ik vind Leo de Haas echt helemaal niks", gaat P. door. "Dus voor mij geldt het niet..."
Ik besluit nog heel even een soort van geduld op te brengen, al moet het uit mijn tenen komen.
"Paula, het is een stukje van 60 woorden en daarin vormt het één zinnetje en ook nog semi-lollig", zeg ik nu toch kribbig.
"Nou, ik vind dat je zoiets moet onderbouwen", zegt ze.
Ik zucht en sluit heel even mijn ogen.
"Oke, een onderbouwing: Leo de Haas is geen Alard Kalff en al helemaal geen Bavo Galema, maar een man die er prima uitziet en die op een human interestachtige manier een autoprogramma maakt en die daarom voor vrouwen aantrekkelijk is om naar te kijken. Nou goed?!", zeg ik op ijzige toon. Dan maak ik een soort van wegwappergebaar zo van: opzouten nou.
Maar geloof het of niet: ze blijft gewoon staan.
"Ja, dat vind jij", zegt ze.
Ik voel het bloed naar mijn hoofd stijgen, mijn hartslag omhoog gaan en adrenaline door mijn lijf suizen. Ik voel de meest vreselijke teksten in me opkomen en ik heb ontzettend veel zin om de nietmachine naar haar hoofd te gooien. Maar iets in mij zegt dat dat precies is wat ze wil. Dat ze helemaal niet zielig is, maar gewoon heel erg vervelend en een specialiste in het bloed onder je nagels vandaan halen. Dus terwijl ik om me heen de spanning van de andere redacteuren voel stijgen, haal ik nog een keer diep adem. En ik zeg het nog best rustig:
"Paula. Laat. Me. Met. Rust."

Ze mompelt iets verongelijkts en loopt dan weg. Het is duidelijk dat ze zichzelf weer vreselijk tekortgedaan voelt. Maar geloof me: ze mag blij zijn dat ze nog leeft.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment