Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAT HEBBEN WE OOK WEER GEHAD

Het patatje moet geknipt worden. De laatste knippoging heb ik zelf gedaan, maar die is mislukt omdat hij weigerde stil te zitten. En dus besluit ik dit keer met hem naar de kapper te gaan.

Ik loop een kapperszaak binnen waar het rustig is. Als dit net zo gezellig wordt als ik denk, dan wil ik er zo min mogelijk mensen mee lastigvallen.
"Knippen jullie ook kinderen?", vraag ik bij binnenkomst.
"Ja hoor", zegt de kapster enthousiast.
"Hij is wel eh... druk", zeg ik.
"Maakt mij niet uit", zegt de kapster monter. "Zet hem maar op je schoot."
Dat doe ik.
"Zo, dan krijg jij een mooi manteltje om", zegt de kapster lief tegen het patatje.
'Gaka!', zegt het patatje, wat zoveel lijkt te betekenen als 'ik dacht het toch niet'.
"Maar er staat een smurf op!", roept de kapster, als het patatje het manteltje drie keer op de grond heeft gegooid.
"Bokabi la la", zegt het patatje. ("Al stonden er zes smurfen op, ik moet hem niet.")
"Laat maar", zeg ik. "Ik zet hem thuis wel onder de douche."
"Oke", zegt de kapster. Ze pakt een auto voor het patatje en een paar spekkies en dan pakt ze haar schaar. Bij het zien daarvan zet het patatje het op een schreeuwen. Ik probeer hem gerust te stellen, zing voor hem, neem hem in een soort knuffelhoudgreep en zeg tegen de wat verbijsterde kapster:
"Snel maar, je hebt waarschijnlijk dertig seconden."
Ze begint als een gek te knippen, terwijl het patatje al zijn ledematen gebruikt om los te komen. Het ziet er waarschijnlijk belachelijk uit, deze kluwe mensen die zo druk bezig is met elkaar. Dan trappelt het patatje zo hard tegen mijn knie, dat ik hem los moet laten. Hij springt van mijn schoot en zet het op een rennen naar de uitgang. Een wilde achtervolging door de salon volgt, waarbij er de nodige prullenbakken en stoelen omgaan. Het patatje kruipt vervolgens onder een tafel. Als ik op mijn knieën voor hem ga zitten, kijkt hij me zo verdrietig aan... Ik bestudeer zijn haar en ik besluit dat het zo eigenlijk best goed zit.

"We laten het zo", zeg ik tegen de kapster.
"Oh", zegt ze verbaasd. En ze rekent me maar 7,50 in plaats van 17,50.

"Kokilabadi", zegt het patatje tevreden als we weer buiten staan. ("Zo, dat hebben we ook weer gehad.")
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment