Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ER NET EEN BEETJE LEKKER IN

Er zijn geen vier plaatsen meer naast elkaar in de kleine zaal van het kindertheater. Daarom gaan de pipo, buurmeisje E. en buurjongen L. naast elkaar zitten en neem ik plaats in de rij voor ze. Dan begint de voorstelling. Het is een dansvoorstelling voor kinderen vanaf een jaar of vijf. En het gaat over een gezin dat heel normaal lijkt, maar waar iedereen wel iets geks heeft.

Als eerste komt buurmeisje E. over mijn schouder hangen.
"Janneke, hoe kan het nou dat het kind groter is dan de moeder?"
"Dat komt omdat het een verhaal is", fluister ik. "Het is niet echt."
"Ooooow", zegt buurmeisje E. Maar helemaal overtuigd lijkt ze nog niet. Dat blijkt wel als ze twee minuten later weer wat wil vragen.
"Is die moeder dan wel de echte moeder?"
"Nee, dat is ook alleen in het verhaal", fluister ik.
"Dus het is een verhaal", wil E. nu echt heel zeker weten.
"Ja, het is een verhaal."
Ze knikt.
Een verhaal dus.
Oke.

Dan wil de pipo even wat zeggen.
"Ik vind het iets leuker dan ik had verwacht", zegt hij.
"Oh", fluister ik.
"Ik dacht dat dansen alleen maar stom was. Maar dit is best geinig", zegt de pipo.
"Gelukkig maar", fluister ik.
"Alleen", zegt de pipo, "ik hoor nu regen, maar ik zie het niet. Waarom is dat?"
"Ze willen dat we denken dat het regent", fluister ik. "Als ze het echt laten regenen wordt het podium nat."
"Ah!", zegt de pipo. Hij steekt zijn duim op en gaat weer achterover zitten. Maar dan komt hij toch weer naar voren.
"En dan wordt het glad en dan glijdt iedereen uit en zo."
Ik knik.
Hij steekt zijn duim op.
Opgelost.

En dan komt de jongste: buurjongen L. Hij wil eigenlijk liever bij mij op schoot. Als hij net zit, begint het in het verhaal te stormen. Buurjongen L. kijkt verontrust om zich heen.
"Ik denk", zegt hij, terwijl ik voel dat hij in mijn hand knijpt, "dat dit stukje voor de kleine kinderen wel een beetje te eng is."
"Het is nep, hè", fluister ik.
"Ja, het is maar nep", fluistert hij geruststellend terug.

Vijf minuten later gaan de lichten uit. De dansers komen op in feller licht en buigen. Applaus volgt.
"Is het dan afgelopen?", vraagt de pipo.
"Ik denk het", zeg ik. Ik kijk op mijn horloge: een klein uur is voorbij. Dus ja, het zal wel voorbij zijn dan.

We kijken elkaar lichtelijk verbaasd aan.
Eigenlijk zaten we er net een beetje lekker in.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments